قهرمانی پرسپولیس را باید بیش از هر چیز مدیون افشین قطبی دانست که بیشک با دانش به روز و تجربهی گرانبهایش در عرصهی بینالمللی، سطح فوتبال لیگ برتر ایران را بالاتر برد. تصمیمات درست حبیب کاشانی، مدیر عامل باشگاه در برههی پایانی فصل و حمایت او از سرمربی تیمش را هم نباید فراموش کرد. هر چند او زودتر از این باید مرزبان و شیث رضایی را کنار میگذاشت و از قطبی در برابر حمید استیلی و بازیکنان ناسازگار نزدیک به وی حمایت میکرد، اما سرانجام پشت او ایستاد.
جشن قهرمانی لیگ امسال هم انصافاً بهتر از سالهای گذشته بود. رفتن تیم روی سکو، سرود خواندن همراه طرفداران، کاغذ هوا کردن و بلافاصله تیشرت قهرمانی را پوشیدن، چیزهایی بود که امسال در هر حال نشانهی پیشرفت فوتبال است. هر چند روی تیشرت به جای عکس کاپ قهرمانی خودِ لیگ برتر فوتبال ایران که جزیی از هویت آن است، کاپ جام جهانی بود و کاغذها هم بهتر بود به جای سفید، به رنگ باشگاه قهرمان یعنی قرمز باشد، اما همیناش هم خوب است.
جشن و پایکوبی طرفداران پرسپولیس در مناطق مختلف تهران هم بیسابقه بود. شادیهای مردم را همواره پس از پیروزیهای مهم تیم ملی دیده بودیم. همین نشان میدهد که فوتبال جای قابل ملاحظهای در زندگی مردم پیدا کرده و اینکه این قهرمانی چقدر برای طرفداران پرسپولیس مهم بوده است. در کل یکی دیگر از نکات مثبت لیگ هفتم هم تحول فرهنگ هواداری بود. همین طرفداران پرسپولیس و چند تیم دیگر بر خلاف گذشته تیمشان را از ابتدا تا انتهای بازی، بدون توجه به نتیجه تشویق میکردند. اگر اعتراضی هم داشتند، پس از پایان مسابقه آن را ابراز میکردند. فقط افسوس که طرفداران پرشور صنعت نفت آبادان هنوز هم بیش از حداحساسیاند و به اعتقاد من در کنار مدیریت باشگاه، با فشار مضاعف و کاذبی که روی تیم به وجود میآوردند، از عوامل اصلی سقوط مجدد به دستهی پایینتر بودند. جای آنها در فصل بعد خالی خواهد بود. در عوض بقای ملوان بندر انزلی هم پس از نزول حیرتآورش، خوشحالکننده بود.
فقط امیدوارم پرسپولیس ـ و همین طور باشگاههای دیگر ایران ـ حالا روی ثبات را به خود ببیند و با یک دید بلندمدت مدیریت شود. مدیرش بماند و با برنامهریزی بلندمدت و با قدمهایی کوچک اما مداوم مشکلات و کمبودهای عدیدهی این باشگاه را رفع کند. افشین قطبی هم با این تجربهی سال اول حضورش در فوتبال ایران سالها سرمربی این تیم بماند و ایدهها و برنامههایش را برای توسعهی پرسپولیس پیاده کند. میدانم که در فوتبال ما اینها یک مُشت خیالبافی بیش نیستند، اما آدم همیشه در روزهای خوب به روزهای خوبتر امیدوار است...
مرتبط:
قهرمانان ادوار لیگ فوتبال ایران
قطبی: بگذارید در این قهرمانی غرق باشم
