مقاله‌ام در اعتماد ملی (پی‌دی‌اف) درباره‌ی تاثیر مسابقات جام ملت‌های اروپا بر اقتصاد کشور‌های میزبان (این مقاله را در اصل برای ویژه‌نامه‌ی هفته‌نامه‌ی «شهروند امروز» نوشته بودم که به دلیل تاخیر در انتشار بخشی از مطالب‌اش در اعتماد ملی کار شد. حال در شماره‌ی این هفته‌ی شهروند امروز، مطلب کار شده است):

یادداشت‌ام در اعتماد ملی در انتقاد از اصرار سازمان تربیت بدنی برای استفاده از نام «پیروزی» به جای «پرسپولیس» را می‌توانید در ادامه‌ی همین پست بخوانید:

پس از معاون فرهنگی، رئيس سازمان تربيت بدنی نيز هفته‌ی گذشته تاكيد كرد كه بايد از نام «پيروزی» براي باشگاه قديمی پرسپوليس كه امروز اين سازمان مالكش است، استفاده شود. آنها اخيراً توجه زيادي به اين مساله دارند و رسانه‌ها و به ويژه صدا و سيما را براي به كار بردن «پيروزی» تحت فشار قرار می‌دهند، به گونه‌ای كه به هنگام پخش مستقيم مسابقات اين تيم پرطرفدار و همچنين در پربيننده‌ترين برنامه‌های ورزشی، گزارشگران و مجريان ديگر مجاز نيستند از نام «پرسپوليس» استفاده كنند و اگر هم اين كار را بكنند، فوری آن را «اصلا‌ح» می‌كنند.

معلوم نيست مديران ورزش دولت نهم، به چه دليلی اين ‌قدر در به كار نبردن نام «پرسپوليس» پافشاري و اين برنامه را دنبال می‌كنند. چرا كه اين باشگاه تحت عنوان «موسسه فرهنگی ـ ورزشی پيروزی (پرسپوليس)» توسط اداره‌ی ثبت شركت‌ها به ثبت قانونی رسيده و بنابراين استفاده از هر دو نام از لحاظ قانونی هيچ منعی ندارد. علا‌وه بر آن، كلمه‌ی «پرسپوليس» نه ‌تنها ريشه‌ی شاهنشاهی ندارد، بلكه به عنوان پايتخت هخامنشيان، نماد شكوه ايران در زمان اين سلسله‌ی بزرگ و عظمت تمدن ايرانی‌ست. اما مهم‌تر از همه اينكه به جرات می‌توان گفت هيچكدام از هواداران اين باشگاه، تمايلی به استفاده از نام «پيروزی» ندارند. جشن قهرمانی پرسپوليس به ‌خوبی گواه اين مساله بود، هنگامی كه حدود 90 هزار تماشاگر پرسپوليسی به همراه كريم باقری كاپيتان تيم، در سرود سنتی تيم نام «پرسپوليس» را فرياد ‌كشيدند.

همين واقعيت نشان می‌دهد كه سران سازمان تربيت بدنی با اصرار به استفاده از نام «پيروزی»، ابتدايی‌ترين اصول مديريت را هم ناديده می‌گيرند. اسم يک باشگاه در كنار ساير اجزای نام و نشان آن، از منابع اصلی هويت آن است كه نبايد به همين راحتی و بدون در نظر گرفتن هويت باشگاه و خواسته‌ی ‌طرفداران تغيير يابد. نام بلندمرتبه‌ی «پرسپوليس» در كنار لوگوی زيباي آن كه شكل يک سرستون تخت جمشيد را در يک پس‌زمينه‌ی قرمز در بردارد، در يک انسجام بي‌نظير كه در كمتر باشگاه فوتبال ايران ديده می‌شود، هويت و ريشه‌های تاريخی اين باشگاه را منتقل می‌كند. برخلا‌ف «پيروزی» كه از اين مفاهيم تهی ا‌ست و به هيچ‌ وجه با هويت باشگاه سازگار نيست. به همين علت هم هواداران پرسپوليس، با «پيروزی» ارتباط برقرار نمی‌كنند و خود را با نام «پرسپوليس» به عنوان هوادار آن شناسايی مي‌كنند.

بهتر است مالكين دولتي كنونی پرسپوليس، به جاي اين‌گونه دخالت‌ها كه نه‌تنها فايده‌ای برای اين باشگاه دربرندارد بلكه با دور كردن هواداران آن زيان‌آور هم هست، به مسائلی مهم‌تر بپردازند. از جمله فراهم كردن زمينه برای مالكيت خصوصی باشگاه طبق قانون و بازگرداندن اين باشگاه بزرگ به مالكين اصلی‌اش، يعنی مردم.

این موزه که به دلایل امنیتی مدتی بسته بود، پس از بازسازی کامل دوباره به روی عموم باز است. این موزه روز جمعه با برپایی نمایشگاه «دیدار مجدد با جیغ و مادونا» این بازگشت را جشن گرفت. حالا این دو اثر 90 میلیون یورو بیمه شده‌اند!

متاسفانه نقاشی «جیغ» در وضعیت بدی پیدا شد و به دلیل سهل‌انگاری در نگهداری توسط دزدها، دچار رطوبت و به تبع آن خسارت شده است. سخنگوی موزه هم گفته که شیوه‌های بازسازی امروزی هنوز جوابگوی رفع کامل این نقص نیست. هنوز هم انگیزه سه دزد نروژی که از شش تا ده سال در حبس خواهند بود، معلوم نیست. آنها هیچ مبلغی برای بازگرداندن آنها طلب نکردند و علاوه بر آن نگهداری ناشیانه از آنها، این تئوری را تایید می‌کند که دزدها فقط قصد‌شان آزار و دست انداختن پلیس بوده است!

مسئولین موزه‌ی «مونش» یک شگفتی دیگر هم رو کردند و آن اینکه اسناد و مدارک جدید حاكی از آن است كه اين شاهكار که در همه جای دنیا به عنوان نمادی از احساس ترس شدید شناخته می‌شود (و همواره لوگوی فریادنامه بوده!)، بر خلاف آنچه تا به حال تصور می‌شد نه در سال 1893 بلکه در 1910 خلق شده است. حالا دیگر اطمینان حاصل شده که نسخه دیگر این اثر که در گالری ملی نروژ نگهداری می‌شود، نسخه قدیمی‌تر است.