یادداشتام در اعتماد ملی در انتقاد از اینکه از تیم ملی فوتبال در کل اردوی ۱۷ روزهاش در اسپانیا و چک خبری نبود و تنها یک عکس منتشر شد:
وقتی تيم ملی هفتهی گذشته از سفر 17 روزهاش در اسپانيا و چک به ايران برگشت، احتمالا خيلیها از جمله هواداران و خبرنگاران به شدت كنجكاو شده بودند و دنبال تصاويری تازه از بازيكنان میگشتند تا ببينند در اين مدت نه چندان كم، چه تغييری كردهاند، چون به جز يک تصوير مربوط به آخرين بازی تداركاتی مقابل اسلاويا پراگ كه آن هم از وبسايت اختصاصی اين باشگاه برداشته شده بود و در آن تنها هادی عقيلی ديده میشد كه ميان دو بازيكن حريف روی زمين افتاده، در رسانهها برهوت محض تصويری و خبری حكمفرما بود. دريغ از يک عكس يا يک فيلم از تمارين تيم ملی، نه در اسپانيا و نه در جمهوری چک.
تلويزيون در كل اين 17 روز، هرگاه قصد پخش خبر كوتاهی از تيم ملی را داشت، تصاوير تكراری و آرشيوی مربوط به يک جلسهی تمرينی در كمپ تيم ملی را پخش میكرد و روزنامهها هم دل به آرشيو عكسشان بسته بودند. در واقع شرايطي به وجود آمده بود كه يادآور پوشش رسانهای 20، 30 سال پيش بود و هيچ ارتباطي به اطلاعرسانی از اردوی يک تيم ملی در عصر اطلاعات نداشت. تيمي كه از قضا سی و هفتم رنكينگ فيفاست، در 10 سال گذشته دو بار به جام جهانی راه يافته و اين اردوها را نيز به منظور آمادگی هرچه بيشتر برای صعود به جام جهانی 2010 آفريقای جنوبی برگزار كرد.
مسووليت اين وضعيت غيرحرفهایِ تاسفبار، بيش از هركس بر عهدهی فدراسيون فوتبال است كه لزومی به اطلاعرسانی نمیبيند و خبرنگار و عكاسی را همراه تيم ملی نمیبرد. حتی اگر اين خواست سرمربی تيم ملی بوده باشد كه بازيكنانش دور از هياهوی رسانهها تمرين كنند، غيرقابل توجيه است، چون فعلاً در شرايط حساس پيش از يک تورنمنت نيستيم و علاوه بر آن اگر هم نيازی به آرامش بود، میشد برخی جلسات تمرينی را پشت درهای بسته برگزار كرد، اما در عين حال در كنفرانسهاي مطبوعاتی به رسانههای عمومی پاسخگو بود.
دومين مقصر صدا و سيماست. معلوم نيست دفاتر اين نهاد عمومی در مادريد و پراگ در اين مدت چه میكردند و كجا بودند كه حتی يک بار هم نياز مردم به اخبار و تصاويری از وضعيت تيم ملی را برآورده نكردند. اما اين بیميلی صدا و سيما برای تهيه گزارشهای اختصاصی و ساختن برنامه از تمرينات تيم ملی در اردوی اروپايیاش، يک دليل كلیتر دارد كه به واقعيتی تلخ در فوتبال ايران برميگردد. اينكه صدا و سيما برای حقوق رسانهای تيم ملي، حتی يک ريال هم نمیپردازد، طبيعی است كه آدم برای چيزی كه مفت به دست آورده باشد، دلسوزی هم نمیكند. در صورتی كه اگر براي تصاحب حقوق رسانهای تيمی كه محصول فدراسيون فوتبال ايران است و هواداران بسياری هم دارد، هزينه میكرد همانند شبكههای خارجی برای اينكه هزينههايش را جبران كند، به سادگی از چنين فرصتهايی نمیگذشت و به تهيهی گزارشهای ديدنی و شنيدنی از تيم ملی اهميت میيداد و صرفاً به پخش 90 دقيقه مسابقه بسنده نمیكرد.
