اولین مطلب را برای ستونی که قرار بود یکی از ستونهای ثابت هفتهنامهی «نیمروز» باشد، نوشتم و ایمیل کردم که سیامک رحمانی اساماس زد: «نیمروز توقیف شد!» اولاش هاج و واج مانده بودم که آخر چطور؟! هنوز درنیامده که!! اما بعد خیلی زود دیگر فراموش شد. انگار عادت شده، بر خلاف گذشته دیگر سر و صدایی هم به پا نکرد. بدیاش هم همین است. به هر کی میگفتی که قرار است از آخر آذر «نیمروز» جای «شهروند امروز» منتشر شود، بلافاصله قاطعانه از توقیفاش میگفت. بله، قابل پیشبینی بود، اما اینکه بیپروا شدهاند و این قدر راحت قبل از انتشار ریشهی یک نشریه را میزنند و صدای کسی هم درنمیآید، دردناک است. نگذاشتند حداقل یکی دو شماره منتشر شود تا مثلاً بگویند چون به «شهروند امروز» شباهت دارد، توقیف است! خیلی راحت گفتند به خاطر اینکه «نامنظم» منتشر میشده توقیفاش میکنیم. در صورتی که صحت نداشته و ظاهراً انتشارش خیلی هم نامنظم نبوده. به این نوع توقیفها هم کمکم عادت میکنیم...
مرتبط:
اين همه ادعای ايستادگی در مقابل قدرتهای استكباري و كر كردن گوش فلک از مطلق بودن آزادی در ایران، چگونه با وحشت از يک هفتهنامهی چند ده هزار تيراژی سازگار میافتد! ـ احمد زیدآبادی
روزنههای بسته
+ نوشته شده در چهارشنبه 27 آذر1387ساعت 14:59 توسط امیر علیزاده|
