یادداشتام در اعتماد ملی در انتقاد از عزتلله ضرغامی که از پخش غیرقانونی سریالهای صدا و سیما از شبکههای ماهوارهای شاکی است:
طعنهآميز است كه هفتهی گذشته، وقتی علی كفاشيان رئيس فدراسيون فوتبال، پس از چند جلسه مذاكره با مديران سازمان صدا و سيما بر سر پرداخت حق پخش مسابقات فوتبال سرانجام استدلالهای آنان را «تكراری» خواند و از «پايان بینتيجه»ی اين مذاكرات خبر داد، عزتالله ضرغامی مديرعامل صدا و سيما در دادگاه ديگری مبارزه میكرد. طعنهاش در اينجا است كه در اين دادگاه او حالا جاي شاكی را گرفته بود و از حقش دفاع میكرد.
آقای ضرغامی اعلام كرد كه از شبكههای ماهوارهای فارسیزبان خارجی به علت پخش سريالها و برنامههای توليدی صدا و سيما شكايت شده است. او در گفتوگو با فارس پخش برنامههای صدا و سيما از اين شبكهها را «غيرقانونی» خواند و گفت كه آنها «از لحاظ حقوقی» اجازه چنين كاري ندارند.
عجيب است كه مديرعامل صدا و سيما به «پخش غيرقانونی» برنامههای سازمان متبوعش اعتراض میكند، چون او چيزی را بر خود نمیپسندد كه بر ديگری میپسندد. رئيس سازمان صدا و سيما در حالی از حق خود دفاع میكند و از پخش غيرقانونی سريالها و برنامهها شكايت كرده كه شبكهی سه دو سه سالی است كه تصاوير مسابقات ليگهای خارجی را بدون پرداخت حق پخش تلويزيونی از روی شبكههای خارجی برداشته و روی آنتن میفرستد.
علاوه بر آن فدراسيون فوتبال و باشگاهها در داخل همين مملكت هم سالهاست كه به خاطر پخش مسابقاتشان از راديو و تلويزيون خواهان دريافت حق پخش هستند، اما تاكنون همهی تلاشهايشان بینتيجه مانده، چون صدا و سيما در بازاری بیرقيب و انحصاری از پرداخت حق قانونی باشگاهها طفره میرود.
جای خوشحالی دارد كه آقای ضرغامی درک روشنی از اين مساله دارد كه فيلمها و سريالها، محصولات توليدی صدا و سيما است و هر كس بخواهد از آنها استفاده كند، بايد آنها را از توليدكنندهشان بخرد. براي توليد اين محصولات سرمايهگذاری و وقت صرف شده تا محصول نهايی آنگونه كه مصرفكننده (بينندهی تلويزيونی) میخواهد، روی آنتن رود و نيازش را برآورده كند، مانند هر كالا يا خدمت ديگری كه براي رفع نياز يا خواستهای توليد و در بازار مبادله میشود. و اين حق قانونی هر توليدكنندهای است كه بابت محصولی كه توليد كرده پول دريافت كند و كسی آن را بدون پرداخت حق قانونی توليدكنندهاش عرضه نكند.
با اين حساب حيرتآور است كه چرا مديرعامل صدا و سيما اين حق قانونی باشگاههای فوتبال را ناديده میگيرد. مسابقاتی كه شبكههای مختلف صدا و سيما پخش میكنند و با ميليونها بينندهی تلويزيونی درآمد سرشاری به دست میآورند، محصول اين سازمان نيست بلكه توسط فدراسيون فوتبال، سازمان ليگ و باشگاهها جهت رفع نياز يا خواستهی تماشاگران و هواداران توليد شده، همانگونه كه فيلم و سريالها، برنامههای توليدی صدا و سيما هستند.
مسابقات ورزشیای كه هفته به هفته بين هجده تيم ليگ برتر انجام میشود، مسابقاتی كه تيم ملی در ميادين مختلف انجام میدهد، نتيجهی سرمايهگذاری، برنامهريزی و سازماندهی باشگاهها، سازمان ليگ و فدراسيون فوتبال است و به همان اندازه كه پخش سريالهای صدا و سيمای جمهوری اسلامی از شبكههای ماهوارهای فارسیزبان خارجی «كاری غيرقانونی» است، پخش مسابقات فوتبال بدون پرداخت حقوق پخش تلويزيونی مسابقات به صاحبانش نيز خلاف قانون به شمار میرود. تازه اين در حالیست كه به گفتهی خود آقاي ضرغامي اين شبكههای ماهوارهاي با «حمايتهای بیدريغ استكبار جهانی» راهاندازی شدهاند، اما صدا و سيما و فدراسيون فوتبال هر دو متعلق به يک كشور و يک نظام هستند.
تا دهم مهر، مهلتی كه فدراسيون فوتبال و سازمان ليگ دارند تا شرايط حرفهای حضور باشگاهها را در ليگ قهرمانان آسيا فراهم كنند و چهار سهميهشان را از دست ندهند، ديگر چيزی نمانده است. يكی از اين شرايط كه كنفدراسيون فوتبال آسيا به طور جدی پيگيری میكند، پرداخت حق «قانونی» پخش تلويزيونی مسابقات آنهاست. بیآبرويی و فاجعهای بزرگ فوتبال ايران را تهديد میكند و ديگر زمان آن رسيده كه مديريت سازمان صدا و سيما آنچه بر خود نمیپسندد، بر ديگران هم مپسندد.
این پرسپولیس اصلاً دلنشین نیست. من هر دو بازی اخیر مقابل ذوبآهن و استقلال را به استادیوم رفتم، اما نه از پیروزی ۲ بر یک مقابل ذوبآهن لذت بردم، نه از تساوی یک-یک با استقلال. درست است که پرسپولیس پنج سال است هیچ افتخاری کسب نکرده و حالا بدون شکست در صدر جدول قرار دارد، اما صرف نتیجه گرفتن یک هوادار را هرگز نباید راضی کند. بازیهای پرسپولیس در این فصل اغلب تماشایی و زیبا نیودهاند. به ویژه دیروز جلوی استقلال، بیش از حد محتاط و با ترس بازی کرد و نتوانست از برتریاش در نیمهی اول استفاده کند. در نیمهی دوم هم استقلال قبل از اینکه گل اول را زد، انصافاً هجومیتر و با شهامت بیشتری بازی کرد.
