گویا- در روز ۱۶ آذر ۱۳۳۲ دانشجويان دانشگاه تهران اعتراض خود را به تجديد روابط ديپلماتيک با بريتانيا و دعوت ريچارد نيکسون، معاون آيزنهاور رئيس جمهور وقت آمريکا، اعلام داشتند. حکومت تازه برآمده از کودتا برای جلوگيری از اين اعتراضات عده ای از نظاميان خود را براي اشغال دانشگاه فرستاد. آن ها برای دستگيری دو تن از دانشجويان دانشکده فنی مستقيما به کلاس درس رفتند. اعتراض استاد و دانشجويان به اين عمل با تهديد مسلحانه نظاميان روبرو شد. استاد و دانشجويان به عنوان اعتراض کلاس درس را ترک گفتند و رئيس وقت دانشكده فنی، مهندس خليلی، نيز به عنوان اعتراض به نقض اصل استقلال و حرمت دانشگاه، تعطيلی دانشکده را اعلام داشت. موجی از مخالفت دانشکده فنی را فراگرفت. فرياد "دست نظاميان از دانشگاه کوتاه"، "درود بر مصدق نخست وزير قانونی"، "اتحاد، مبارزه، پيروزی" از هر گوشه طنين افکند. رگبار مسلسل ها بر روي دانشجويان فرو ريخت و سه تن از دانشجويان به نام های احمد قندچی، مهدی شريعت رضوی و مصطفی بزرگ نيا، به ضرب گلوله و سرنيزه از پای درآمدند. از آن زمان تاکنون دانشجويان ايران اين روز را به عنوان روز دانشجو گرامی داشته اند.
می دانم در چنین شرایطی سخت است. یک فاجعه رخ داده! می دانم خیلی از دوستان و همکاران به فکر اعتراض به «بی تدبیری، بی توجهی و بی کفایتی مدیرانی که به خاطر بی توجهی موجبات بروز چنین حادثه ای را پدید آوردند» (وارش) هستند، می دانم بیش از صد تن از هموطن و هم حرفه مان، به خاطر این «بی توجهی» دیگر در میان ما نیستند. اما چون آلودگی هوا، تهران و دانشگاههایش را تعطیل کرده، من برای اینکه حداقل حافظه تاریخی خودم را «ریفرش» کنم از ۱۶ آذر، روز دانشجو یادی می کنم:
+ نوشته شده در چهارشنبه 16 آذر1384ساعت 15:12 توسط امیر علیزاده|
