اهداف مدیران دو باشگاه از انجام این بازی نیز کاملاْ متضاد است. در حالیکه هونس به خبرگزاری آلمان گفته «می دانیم که برخی ها به خاطر انجام این بازی از روی ناخرسندی سرشان را تکان خواهند داد، اما ما برای مردم ایران بازی می کنیم نه برای رژیم»، محمدحسن انصاری فرد یکی از چندین و چند هدف این دیدار را «خنثي كردن توطئههای سياسی عليه نظام جمهوری اسلامی» اعلام کرده است! من بعید می دانم فدراسیون های فوتبال کشورهایی مثل اسپانیا و رومانی و سوییس باشگاه بایرن را الگو قرار دهند و در تصمیم شان تجدیدنظر کنند، حالا هرچقدر هم که کارشان احمقانه و غیرقابل درک باشد! چون پذیرفتن دعوت فدراسیون فوتبال و بازی با تیم ملی ایران که به جام جهانی راه یافته جنبه بین المللی تری دارد و با برگزاری یک بازی دوستانه میان دو باشگاه اصلاْ قابل مقایسه نیست.
یک مساله بحث برانگیز دیگر این بازی مبلغی است که باشگاه بایرن مونیخ درخواست کرده. خود من تا به حال سه مبلغ متفاوت را شنیده ام. اولی هونس گفته ۲۵۰۰۰۰ یورو، در حالیکه انصاری فرد در گقت و گو با شبکه تهران گفت حدود ۵۰۰-۶۰۰ هزار یورو! اما دیروز که به دفتر او رفته بودم نزدیکانش می گفتند پرسپولیس ۳۰۰۰۰۰ یورو داده و کلی هم برایش می ماند.
در ضمن ظاهراْ با وجود برف سنگینی که در تهران آمده، بازی برگزاری می شود. این را حسن ضیاء آذری مدیر ورزشگاه آزادی به خبرگزاری مهر گفته. البته این منوط به آن است که حداقل تا فردا ظهر دیگر برف نبارد. این شرایط برای تیم بایرن مونیخ هم سخت است. چون آنها در کل فقط ۱۲ ساعت در ایران می مانند و حداکثر تا دو ساعت بعد از بازی به اردویشان در دبی برمی گردند. هر چند آنها که در مونیخ زندگی می کنند به سرما عادت دارند، اما در حال حاضر چند روز است که در هوای ۳۰ درجه دبی هستند و جدایی ۱۲ ساعته از آن گرما و بازی در هوای برفی و صفر درجه تهران شاید برایشان دردسرساز شود، آن هم برای شندرغاز!! پول و این همه حرف و حدیث سیاسی پشت سرشان!
توضیح تکمیلی: رفتن من به دفتر آقای انصاری فرد هیچ دلیل سیاسی ـ اقتصادی ـ امنیتی نداشت و آنها فقط از من خواستند که کار ترجمه در مصاحبه مطبوعاتی قبل از بازی را من انجام دهم. واقعاْ نمی دانم چرا پذیرفتم! اولاْ بخاطر اینکه وقتی قرار است بدون وقفه جلوی ده تا دوربین پخش زنده و شصت چشم ریز و درشت از آلمانی به فارسی و از فارسی به آلمانی ترجمه کنم، قلبم می آید تو دهنم!(همین الان که بهش فکر می کنم دلهره گرفتم!) دوماْ هم به خاطر اینکه پیش خودم فکر کردم به عنوان روزنامه نگار اصلاْ درست نیست که حرف های سایر خبرنگاران را ترجمه کنم! به هر حال به این هم فکر کردم که از این طریق شاید راحت تر بتوانم با بازیکنان و سرمربی و مدیر بایرن مونیخ ارتباط برقرار کنم و ازشان حرف بکشم! در هر صورت نمی دانم الان چرا از اینکه قبول کردم مثل سگ پشیمانم...
