فریادنامه

هنوز می توان در اوج خستگی روحی به شمال رفت و آن را به دریای خروشان و هوای بی نظیر و جنگل های زیبایش و طبیعت بکرش سپرد و  از نو شروع کرد. هنوز دریای خزر و سواحلش به آدم آرامش و اطمینان می دهند.

اما شاید به زودی دیگر از عهده اش برنیایند. چون ما داریم  نابودشان می کنیم، با دستان خودمان. چون پستیم و ذره ذره هستی را ازشان می گیریم.

 رودخانه هایش را آلوده می کنیم (+، +، +) و فاضلاب هایمان را در دریایش می ریزیم.

درختانش را قطع می کنیم، تا کاغذ درست کنیم و در روزنامه درباره تخریب جنگل هایش بنویسیم. (+) خودخواهیم! در حالیکه آنها ما را دوست دارند...