در مورد کاستاریکا همین بس که ترکیباش مقابل ایران را با ترکیبی که جلوی فرانسه بازی کرد مقایسه کنید و به این دقت کنید که در آزادی تنها پنج بازیکن روی نیمکت داشت، در حالیکه در بازیهای تدارکاتی انجام شش تعویض مجاز است. یک نمونه خیلی روشن از اینکه این تیم با کاستاریکای اصلی اختلاف داشت غیبت فوقستارهشان پائولو ونچاپ بود.
اما تیمملی ایران! هر کارشناس متوسطی، دیگر شکی در این ندارد که جواد کاظمیان با توجه به آمادگی فعلیاش بهترین جانشین برای مهدی مهدویکیا در سمت راست به شمار میرود. اما چرا برانکو او را نادیده میگیرد و از آندرانیک تیموریان در آنجا که پست غیرتخصصیاش است استفاده میکند؟ چرا کاظمیان را در یک بازی تدارکاتی تنها چهار دقیقه مانده به پایان بازی به زمین میفرستد تا حتی یک توپ هم به پایش نخورد؟ آن هم به جای محرم نویدکیا که در نیمه دوم تازه به میدان رفته بود؟ آیا به جز این است که چنین کاری روحیه هر دو را تضعیف و اعتمادبهنفسشان را کاهش میدهد؟ اگر به گفته خودش میخواسته نویدکیا را که هنوز آماده نیست "تست" کند، چه دلیلی دارد که یک نیمه کامل به او بازی دهد؟ تعویص یک بازیکن تعویضی، یکی از کارهایی است که یک مربی در بازیهای رسمی و معمولاً از روی ناچاری انجام میدهد، نه در یک بازی تدارکاتی و چهار دقیقه مانده به پایان دیدار! آن هم بازیکنی که برای بازگشت به آمادگی قبلی نیاز مبرمی به اعتمادبهنفس دارد! اصلاً انجام چهار تعویض همزمان در ابتدای نیمه دوم در شرایطی که ایران برای این صد روز باقیمانده هیچ حریف تدارکاتی دیگری را پیدا نکرده و در این شرایط از این فرصتهای اندک باید برای هماهنگی هر چه بیشتر تیم بهره ببرد، چه فایدهای میتواند داشته باشد؟ از اینکه علی دایی چرا دوباره ۹۰ دقیقه بازی میکند و هیچ فرصتی به زوجهای رویایی هاشمیان-عنایتی و هاشمیان-اکبرپور داده نمیشود هم میگذریم!
با این حال آیا باید صلاحیت و شایستگی این مربی بیکاریزما را باور کرد؟ نباید نسبت به شهامت و اقتدار او در برابر این فدراسیون دیکتاتور که بیاختیارش کرده تردید داشت؟
