نوروز نزدیک است، اما من اصلاً قصد ندارم پیشاپیش تبریکات کلیشهای صمیمانه بفرستم. به موقعاش! هر وقت که عید میشود از یک طرف مثل هر ایرانی دیگری خوشحالم و دو هفته تمام استراحت و گردش میکنم، اما از یک طرف هم اینکه مملکت دو هفته رسماً تعطیل میشود تاسف میخورم! شرمنده، اما حقیقت است!
مقصود من بیشتر منتشر نشدن روزنامهها در این دو هفته است که به هیچ وجه قابل توجیه نیست. در طول کریسمس هم روزنامههای کشورهای خارجی(توسعه یافته) نهایتاً تنها دو تا سه روز درنمیآیند. اصلاً چگونه میتوان دو هفته از رسانهای مثل روزنامه که امروز آن را "رکن چهارم دموکراسی" میدانند، صرفنظر کرد؟ آن هم در کشوری مثل ایران که رادیو و تلویزیوناش در انحصار دولت است و اینترنت هم رسانه فراگیری نیست و در این گونه تعطیلات بلندمدت استقاده از آن محدودتر هم میشود.
به نظر من این معنیاش چیزی جز این نیست که ایران هرگز وارد "عصر اطلاعات" نشده و مردماش اهمیت حیاتی اطلاعات را ابداً درک نمیکنند. به عنوان مثال چطور میتوان بعد از این همه کشوقوس و قیلوقال سر مساله هستهای، ناگهان در حساسترین برهه قید همه چیز را زد و اخبار مربوط به آن را گزارش نکرد و آسودهخاطر دو هفته خورد و خوابید؟ یعنی برای مردم هم هیچ اهمیتی ندارد؟
تعطیلی دو هفتهای مطبوعات از نشانههای بارز توسعه نیافتگیست. متاسفانه خود روزنامهنگاران هم در ایران از این تعطیلی استقبال که میکنند هیچ، از چند روز قبل هم به پیشباز آن میروند! یکی از همکاران میگفت: "حالا همه چیز این مملکت توسعهیافته است و همین یک مورد فقط مانده؟!" در جواب فقط گفتم که از یک جایی باید شروع کرد و کا بهتر از خودمان؟
اینکه کسی بعد از یک سال زندگی پر هیاهو و سخت در ایران حوصله روزنامه خواندن ندارد یا اینکه سیستم توزیع و حملونقل تعطیل است، هیچ کدام از نظر من دلیل قابل قبولی برای منتشر نشدن مطبوعات نیست. در این دو هفته هم میتوان چند شماره با تیراژ پایینتر درآورد. فقط همت میخواهد و کمی هم توسعهیافتگی...
