فریادنامه

دیروز برای مصاحبه با رنه سیموئز قرار داشتیم، سرمربی تیم ملی امید. آدم عجیبی بود. حرف داشت برای گفتن. پر از ایده بود. خیلی خوب استدلال می‌کرد. آنقدر پرحرارت حرف می‌زد که حس می‌کردی پرتغالی را بدون نیاز به مترجم بدش هم می‌فهمی. برای چند تا از جواب‌هایش، برای اینکه بهتر آدم را متقاعد کند، از داخل کیف‌اش یک جدول یا نمودار بیرون می‌کشید و روی آن توضیح می‌داد. کتاب زیاد می‌خواند و خیلی تلاش می‌کند که بازیکنانش را هم تشویق به این کار کند و برای شروع به آنها گفته که هر روز خاطراتشان را در یک برگ بنویسند و به او بدهند. معتقد است فوتبال فقط بازی با توپ نیست.

یکی از مسئولین فدراسیون می‌گفت در ایران فقط دو مربی خارجی را به عنوان مربی تاثیرگذار می‌شناسد: اول تومیسلاو ایویچ و بعد هم همین سیموئز برزیلی. اما در جواب به این سوال که پس چرا جانشین برانکو نمی‌شود، فقط گفت که دیگر دیر شده...