تبليغاتX
فریادنامه

فریادنامه

یادداشت‌های گاه ‌و بیگاه امیر علیزاده

۱. لیگ پنجم هم به پایان رسید و آن تیمی که شایستگی بیشتری داشت، قهرمان شد. استقلال در این فصل تیم خیلی خوبی داشت و بهترین فوتبال را بازی کرد. قهرمانی استقلال از چند جهت دیگر هم حسن داشت. یکی اینکه بعد از چند سال با حضور استقلال، لیگ قهرمانان آسیا دوباره جذاب‌تر خواهد شد، هر چند منکر اهمیت راهیابی تیم‌هایی مثل فولاد و سپاهان هم نیستم. حسن دیگر هم قهرمان نشدن پاس است. با اینکه باید برای مدیریت این باشگاه به خاطر اینکه هر سال در صدر فوتبال ایران است و عملکرد با ثباتی دارد احترام قائل بود، اما به سیستم نظامی‌اش و اینکه برای رسیدن به هدف دست به هر کاری می‌زند، انتقاد وارد است.

         عکس از میلاد پیامی؛ خبرگزاری فارس

۲. جشن قهرمانی امسال هم با بی‌نظمی و بی‌سلیقگی تمام برگزار شد. من نمی‌دانم واقعاً برنامه‌ریزی برای اجرای یک مراسم زیبا و منظم چقدر سخت است؟ هیچ چیز برای یک هوادار غرورآمیزتر این نیست که اعضای تیم محبوبش روی سکوی پیروزی ایستاده‌اند و جام را بالای سر می‌برند و سرود قهرمانی می‌خوانند، اما صحنه‌های دیروز در آزادی با آن هم آدم بی‌ربط وسط جشن، بیشتر یک کمدی مضحک و توهین به شعور هوادار و بیننده بود.

۳. پروپاگاندای تلویزیون هم تمان لذت تماشای یک مسابقه فوتبال را از آدم گرفت! پخش جمله تکراری تبریک به دانشمندان جوان برای دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته‌ای و تبریک‌گویی‌های آقای گزارشگز در مسابقه‌ای که سرنوشت قهرمانی لیگ در آن رقم می‌خورد، واقعاً بی‌جا است!

۴. امروز برای برانکو هم روز بدی بود! چون نه تنها رضا عنایتی دو گل دیگر زد و صاحب کفش طلایی شد و رکورد شکست، بلکه میثم منیعی هم هتریک کرد و وحید طالب‌لو باز هم پنالتی گرفت. حق هر سه این بازیکن حضور در ترکیب اصلی تیم ملی است.

مرتبط: آفرین به دانشمندان جوان باشگاه استقلال - شهرام شریف، قهرمانی مبارکشان، اما ... - آرش غفوری، استقلال بالاتر از استاندارد فوتبال ایران - بهمن دارالشفایی، قهرمانی استقلال و چند نکته - آتش در نیستان، عاشق موج مکزیکی - مصطفی قوانلو قاجار

+ نوشته شده در  شنبه 2 اردیبهشت1385ساعت 1:7  توسط امیر علیزاده| 

Blogroll Me!