فریادنامه

تبریک... برای صعود به جام جهانی، برای یک پیروزی غرورآمیز، برای یک موفقیت بزرگ، برای شکست کشوری کوچک با ادعاهای بزرگ، برای شرکت در بزرگترین رویداد ورزشی جهان و...و...و...

چه جشنی برپا شد در خیابانها! از همین جا می شد فهمید که جامعه نسبت به هشت سال پیش که ایران دفعه آخر به جام جهانی رفته بود، چقدر عوض شده! با آن که پیروزی مقابل استرالیا خیلی بیشتر چسبید، اما نحوه شادی مردم این بار چیز دیگری بود! من خودم با چند خارجی روبرو شدم که از فرط تعجب، چشمانشان گردگرد شده بود! آنچه را می دیدند باور نمی کردند!

این بار جشن ها و رقص های مردم بوی انتخابات هم می داد! عده ای معین را فریاد می زدند و دسته ای هم سنگ هاشمی را به سینه می زدند!

اما در این شب فقط یکی پیروز بود: ایران...