فریادنامه

یک سال پیش، انتخابات ریاست جمهوری انگیزه‌ای بود برای راه‌اندازی این وبلاگ. می‌خواستم امکانی برای تبادل نظر و نقد کردن و نقد شدن داشته باشم. تصوراتی داشتم که بعضاً از واقعیت دور بود و اهدافی که اغلب محقق نشد.

اما در این یک سال "فریادنامه" ازخط‌مشی روزهای ابتدایی‌اش فاصله گرفته و مثل خودم تغییر کرده. من سعی کردم بیشتر در مورد مسائل تخصصی‌تر بنویسم و چیزهای زیادی هم در یک جامعه مجازی آموختم و در آن با آدم‌های زیادی آشنا شدم که الحق از بزرگ‌ترین محاسن‌اش بود.

حالا بعد از یک سال باید اعتراف کنم که علیرغم مزایای زیادی که وبلاگ‌نویسی برایم داشته، چندین بار جدی به فکر تعطیلی "فریادنامه" افتاده‌ام، چون مرا بیش از اندازه درگیر مسائل روزمره کرده و باعث شده زمان کمتری برای دانشگاه و مطالعه داشته باشم. فعلاً دارم با خودم کلنجار می‌روم و تلاش می‌کنم تا راه‌های بهتری برای مدیریت وقتم پیدا کنم و "فریادنامه" را پابرجا نگه دارم.