در هر صورت، اگر یک تیم در اروپا شایستگی قهرمانی در این فصل را داشت، آن بارسلونا بود. روزنامه
بارسلونایی "اسپورت" در روزی که بارسا بعد از چهارده سال قهرمان اروپا شد، صفحه اولش را در یک قاب چاپ کرده است. ریکارد هم با تعویضهایی که انجام داد، به خیلیها که او را مربی بزرگی نمیدانند، ثابت کرد که چقدر باهوش است. در این فینال پایهریز پیروزی بارسا قطعاً نه رونالدینیو، بلکه لارسن و اینیستا و بلتی بودند که بعداً به بازی آمدند.
اما آرسنال هم الحق ۱۰ نفره عالی جنگید و تا پیروزی فاصلهای نداشت. حتی روزنامههای عامهپسندی مثل "اکسپرس" و "دیلی استار" و "میرور" که معمولاً در بریتانیا در چنین مواقعی به چیزی میتازند، فقط از "شکست شجاعانه" آرسنال تاسف خوردند. "گاردین" هم طبق معمول با تفسیرهای مثالزدنیاش نوشت: "آرسنال به یک پیروزی غیرقابل تصور نزدیک شد و با یک شکست فراموشنشدنی فینال را ترک کرد." اما "دیلی تلگراف" با تیتر شاعرانه "گمشده در فرانسه" به مهمیترین اتفاق فینال لیگ قهرمانان اشاره کرد: جای خالی ینس لمن.
مرتبط: چرا طرفدار بارسلونا هستم؟ - بهمن دارالشفایی
