فریادنامه

چند ساعت دیگر تا شروع مسابقه نمانده و من کلی هیجان دارم! دیشب با بقیه ایرانی‌ها جلوی شهرداری کلی جلوی مکزیکی‌ها که تعدادشان چند برابر است و در همه جای نورنبرگ می‌لولند عربده کشیدیم و کری خواندیم! برخلاف ایرانی‌ها که تازه وقتی بلیط هم دارند سفارت آلمان بهشان ویزا نمی‌دهد، مکزیکی‌ها که به معنای واقعی کلمه دیوانه فوتبال هستند، بدون ویزا به آلمان آمده‌اند و تعدادشان راحت به ۴۰ هزار نفر می‌رسد. تازه علاوه بر این برخلاف ما متحدند و فرهنگ فوتبال قوی‌ای دارند.

نورنبرگ واقعاً شهر زیبایی است و علیرغم اینکه در جنگ کاملاً ویران شده، قدمت هزار ساله‌اش را کاملاً حس می‌کنی! یک چیز که برای من عجیب بود این است که نورنبرگی‌ها اصلاً خودشان را بایرنی نمی‌دانند. با اینکه نورنبرگ در ایالت بایرن است، اما اهالی آن فرانکنی هستند. گویششان هم کاملاً با بایرنیها فرق می‌کند. فرانکها که آبا و اجداد فرانسویها هم از آنهایند، یک طایفه از ژرمنها هستند. نورنبرگ را که تا قرن نوزدهم قیصر جدا داشت، ناپلئون به پادشاه بایرن که متحدش بود بخشید.

خب دیگر حالا باید کم کم بروم تا برای رفتن به استادیوم فرانکن آماده شوم. به امید پیروزی تیم ملی...