من هرگز نگفتم که ایتالیا حقاش نبود که ببرد یا اینکه بد بازی کرد. ایتالیا فوقالعاده بود! این را فعلاً تا اینجا داشته باشید تا باقی حرفهایم را با برداشت غلط و پیشداوری نخوانید. تیم مارچلو لیپی یکی از قدرتمندترین تیمهایی است که من دیدهام و در بازی مقابل آلمان هم برتر بودند. آنها وسط زمین را کنترل کردند، باحوصله پاسکاری کردند و با دوندگی، بازی سرعتی تیم کلینزمن را خفه کردند. ایتالیا با نظمی که از تیمهای لیپی سراغ داریم، بیشتر از حریفش توپ را در اختیار داشت و با دفاع مستحکماش به مهاجمان آلمان اجازه هیچ کاری نداد. شهامت لیپی برای بازی کردن با چهار مهاجم در وقت اضافه (جیلاردینو، توتی، دلپیرو و یاکینتا) هم ستودنی است.
اما به طور معمول ایتالیا همیشه تنها با یک مهاجم نوک کلاسیک (تونی) بازی میکند و در میان یازده نفرش فقط و فقط سه عنصر هجومی (تونی، توتی و پیرلو) دارد. هفت بازیکن دیگر (زامبروتا، کاناوارو، ماتراتزی، گروسو، کامورانزی، گاتوسو و پروتا) همگی فوقالعاده دفاع میکنند. آنها با تاکتیکهایی بینظیر فضا را آنقدر تنگ میکنند که گل زدن برای حریفی تبدیل به امری محال میشود. این فقط از تیمی برمیآید که زیاد کار کرده باشد. و چه تیمی بهتر از ایتالیا که معروف به این است که فوتبال را کار میکند نه بازی!
من هم دقیقاً با این رویکرد مشکل دارم! نمیگویم فاجعه است یا اینکه نباید این گونه باشد، فقط من آن را نمیپسندم! خیلیها خوب دفاع کردن را دوست دارند، من هم به منظم بازی کردن و هنرمندانه دفاع کردن ایتالیاییها و هر تیم دیگری احترام میگذارم، اما معتقدم تیمی مثل ایتالیا که داشتههایش برخلاف تیمی مثل آلمان در شرایط فعلی، بسیار فراوانتر از این است که اینگونه بازی کند. کار یونان، وقتی در میان همه بزرگان اروپا با دفاعی منظم و تیمی منسجم ـ و نه با ضد فوتبال!- قهرمان میشود، بزرگ است. اما این از ایتالیا که همیشه بازیکنان توانمند و ماهری داشته، توقع بیجایی نیست که کمی بیشتر حمله کند. مثل دقایق پایانی بازی با آلمان...
