یک اتفاق دردناک که در روزهای گذشته رخ داده، همین تلاش دولت فعلی برای محدود کردن انجمن صنفی روزنامهنگاران است. هر چند مسئولین انجمن بر قانونی بودن انتخابات مصرّ هستند و همچنان تاکید کردهاند که انتخابات هيات مديره و بازرسان انجمن در مجمع عمومی نوبت سوم ساعت 13 فردا، يكشنبه در سالن كتابخانه حسينيه ارشاد برگزار میشود، اما در حال حاضر همه چیز حکایت از این دارد که در اين صورت وزارت كار اين انتخابات را باطل اعلام خواهد کرد.
در این کش و قوسهای هفتههای گذشته، من همهاش به این فکر میکردم که چرا باید از مردم انتظار داشت در جامعه مشارکت فعالی داشته باشند، در حالیکه روزنامهنگارانش کوتاهی میکنند و حتی برای انجمن صنفی خودشان هم تلاش نمیکنند و با انتظارات بیش از حد زیاد و به بهانه اینکه "انجمن چه کار برای ما کرده؟!" مشارکت کمرنگی دارند. راستش این جمله مرا به شدت یاد پرسش معروف "مگر خاتمی چه کار کرده که معین یا دیگری بخواهد بکند؟!" زمان انتخابات ریاست جمهوری میاندازد.
حرف من این است که با قبول برخی کاستیها و نقطه ضعفها (و ضرورت نقد آنها)، در کل فعالیت انجمن صنفی در عمر کوتاه ۹ سالهاش و به خصوص با توجه به شرایط موجود، مثبت بوده است. در واقع انجمن یکی از معدود نهادهای صنفی موفق و مستقل بوده که علیرغم مشکلات فراوان پابرجا بماند. در ضمن انجمن جزو تنها سازمانهای غیردولتی در ایران است که توسط نهادهای بینالمللی مثل سازمان ملل متحد و سازمان بینالمللی کار هم به رسمیت شناخته میشود. راهاندازی دانشکده انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران هم که از نظر من یکی از بهترین کارهای انجمن بوده است. اما ما با انتظارات غیرواقعی، به جای انتقاد اصولی (مخصوصاً انتقاد از خود) و مشارکت فعال، با بیانصافی از بیخ و بن انکارش میکنیم. در جلسات مجامع عمومی حضور نمییابیم، و به جز مواقعی که میخواهیم امتیازی بگیریم، اصلاً نمیدانیم در انجمن چه میگذرد. فقط تخت مینشینیم و میگوییم انجمن که کاری برایمان نمیکند.
حالا نمیدانم آیا دیگر دیر شده است یا نه! میروم فردا به حسینیه ارشاد، اما نمیدانم چه خواهد شد...
مرتبط: فراخوان 166 فعال مطبوعاتی در حمایت از فهرست روزنامهنگاران اصلاحطلب
