فریادنامه

آخرین شب انتخاباتی امیدوارکننده تر از هفته های اخیر بود. طرح حضور حامیان معین در ۲۰ میدان تهران و صحبت رودررو با مردم ایده بسیار خوبی بود. من هم در میدان شهرک ۳ ساعتی با مردم حرف زدم. تجربه خیلی خوبی بود و به نظرم حرفهایمان هم تا حدودی تاثیر گذار بود.

با وجود تمام رضایتی که داشتم، تا آخر شب با گشت و گذار در میرداماد و ولیعصر فهمیدم که خود ما واقعاْ هنوز با الفبای دموکراسی ناآشنا هستیم. دیدم انتخابات هم در این مملکت بیشتر یک نوع سرگرمی اجتماعیست! اما این خیلی مهم نبود، چون می دانستم که جایی برای تخلیه انرژی و تفریح برای ما به آن صورت وجود ندارد. بدتر از همه به مسخره کشیده شدن فضای انتخاباتی، توهین کردن به یکدیگر، رعایت نکردن حقوق شهروندی دیگران، آلوده کردن شهر و...و...و... بود! همانجا فهمیدم که ما هنوز باید قواعد دموکراسی را تمرین کنیم! فهمیدم که نباید توقعات بیجا داشت و تنها راه قدم به قدم پیش رفتن است...

فردا صبح اول وقت می روم به دکتر معین رای دهم و سعی می کنم از خبرهایی که درباره تقلب احتمالی در شمارش آرا شنیده ام نترسم... و امیدوار باشم که از برگه رای من به عنوان سهمم از دموکراسی و حقم در تعیین سرنوشت کشورم به خوبی محافظت شود...