تبليغاتX
فریادنامه

فریادنامه

یادداشت‌های گاه ‌و بیگاه امیر علیزاده

                             

۱. ارغوان رضایی از نظر من ایرانی است. هر چند در تورنمنت‌ها با تابعیت فرانسه بازی می‌کند، اما من می‌دانم که او در ته دلش ایران را دوست دارد. آویز نقشه ایران را به گردن‌بندش می‌اندازد و در بازی‌های اسلامی بانوان که سال گذشته در تهران برگزار شد نیز برای ایران طلا می‌آورد. حالا هم به موفقیت‌اش در اوپن آمریکا که آخرین و بزرگ‌ترین گرنداسلم سال است،‌ افتخار می‌کنم. این تنیسور ۱۹ ساله با وجود مشکلاتی که داشته، توانسته به مرحله یک‌هشتم نهایی این جام راه پیدا کند. چهار گرنداسلم استرالیا، فرانسه، ویمبلدون و امریکا، بزرگ‌ترین مسابقات تنیس در جهان هستند و صعود تا این مرحله برای بازیکنی مثل ارغوان یک موفقیت بزرگ محسوب می‌شود. ارغوان در یک‌هشتم باید به مصاف تنیسور قدرتمند روسی، النا دمنتیوا که امید چهارم مسابقات است برود. در اعتماد ملی یک گزارش درباره او نوشتم، اما متاسفانه بدون عکس! چون وقتی ما او را یک ایرانی فرض کرده‌ایم، نمی‌توان عکس او را بدون پوشش اسلامی منتشر کرد. یکی از همکاران که پارسال با ارغوان در تهران گفتگو کرده بود، می‌گفت حاضر است با پوششی که مسئولین تعیین می‌کنند در بازی‌های آسیایی دوحه برای ایران بازی کند. نمی‌دانم با وجود موفقیت‌اش هنوز حاضر است به این شرایط تن دهد یا نه، اما مسئولین کمیته ملی المپیک باید با او تماس بگیرند و این فرصت را از دست ندهد. او بدون تردید می‌تواند طلا بگیرد، برای ایران...

اخبار تکمیلی: -ارغوان رضایی در مسابقه مرحله یک‌هشتم نهایی به النا دمنتیوا، امید چهارم مسابقات، با نتیجه ۴-۶ و ۵-۷ شکست خورد. متاسفانه او در این بازی در مجموع ۳۵ Unforced Error، یعنی اشتباهاتی که می‌توانست از آنها اجتناب کند و حریفش او را وادار به اشتباه نکرد، انجام داد که در دو ست آمار بالایی است. در هر صورت صعود تا این مرحله از یک گرنداسلم نیز برای این تنیس‌باز 19 ساله یک موفقیت بزرگ محسوب می‌شود و من مطمئنم که در آینده بیشتر از او خواهیم شنید.

- صعود 30 پله‌ای ارغوان با وجود شكست

۲. تساوی تیم ملی فوتبال ایران در سئول با گل استثنایی وحید هاشمیان، واقعاً لذت‌بخش بود. هر چند ضعف‌های همیشگی را همچنان داشتیم، اما زیبایی آن گل فوق‌العاده هاشمیان و نتیجه بازی که تا حد زیادی خیالمان را بابت صعود به جام ملت‌های آسیا راحت می‌کند، به وجدمان آورد. با این حال، تیم کماکان همان ضعف همیشگی را در بازیسازی  و خلق موقعیت دارد. واقعاً چقدر جای بازیکنانی مثل مجتبی جباری و محرم نویدکیا که ذاتاً Playmaker هستند، در تیم ملی خالی است. در دفاع هم همان‌گونه که کارشناسان (+ و + و +) هم گفته‌اند همچنان ضعف‌هایی داریم. بازی بعدی چهارشنبه است مقابل سوریه در دمشق. در آنجا باید کار را یکسره کنیم تا بتوان با خیال راحت برای برطرف کردن این نقاط ضعف در این یک سال باقیمانده تا جام ملت‌ها برنامه‌ریزی کرد. با یک فدراسیون سروسامان گرفته ان‌شاءالله!

+ نوشته شده در  یکشنبه 12 شهریور1385ساعت 1:45  توسط امیر علیزاده| 

Blogroll Me!