این گزارش به قدری تکاندهنده بود که اغلب روزنامههای اروپا آن را تیتر یک کرده بودند. اهمیتاش هم در این بود که این بار نه یک دانشمند، بلکه یک اقتصاددان نسبت به افزایش نشر گازهای گلخانهای هشدار میدهد. اما متاسفانه و شاید به اندازه خود این گزارش دردناک، این بود که برخلاف تمام مطبوعات در دنیا، روزنامههای ایرانی وقتی روز دوشنبه مفاد شوکهکننده این گزارش منتشر شد، آن را پوشش ندادند. حال یا به خاطر همان مشکل همیشگی زبان در میان روزنامهنگاران یا به دلیل اینکه اهمیت موضوع را تشخیص ندادهاند، که هر دو فاجعه است به نظرم. فکر میکنم آنقدر در روزمرهگی و مشکلات پیشپاافتاده و تصمیمات احمدینژاد گیر افتادهایم که دیدمان فراتر از این مرزها نمیرود.
نه باخبر شدیم که پیامدهای تغییرات جوی خسارتی به بار میآورد که حدود ۲۰ درصد تولید ناخالص داخلی کل دنیا را میبلعد. یعنی چیزی حدود ۷۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ (هفت هزار میلیارد) دلار، نه فهمیدیم که بالاتر رفتن سطح دریاها میتواند بیش از صد میلیون نفر را بیخانمان کند، نه در جایی خواندیم که ذوب شدن یخچالها میتواند برای یک نفر از شش انسان در جهان کمبود آب ایجاد کند و نه متوجه شدیم که خشکسالی و قحطی میتواند صدها میلیون انسان را به «پناهندههای اقلیمی» تبدیل کند.
علت اصلی تغییرات جوی هم افزایش تولید گازهای گلخانهای توسط کشورهای صنعتی، علیرغم عهدنامه کیوتو است. در سال ۲۰۰۴ نسبت به سال ۲۰۰۰ در همه این کشورها که به «قاتلین اقلیمی» مشهورند، به جز بریتانیا و آلمان بیشتر دیاکسیدکرین منتشر شده است. این وضعیت در نمودار زیر به خوبی مشخص است. اعداد بر اساس نشر گازهای گلخانهای در میلیارد تن هستند و ارقام داخل پرانتز هم رشد در سال ۲۰۰۴ نسبت به سال ۲۰۰۰ را نسان میدهند.
توصیه میکنم وقت بگذارید و حتی شده چند تا از نقاط کلیدی گزارش استرن را بخوانید.
مرتبط: - Stern Review on the Economics of Climate Change
- صفحه ویژه گاردین در مورد تغییرات اقلیمی
- United Nations Framework Convention on Climate Change
- کوتاهی کشورهای غنی در قبال محيط زيست؛ بیبیسی
