شاید الان از لزوم شرکت در انتخابات حرف زدن، دیگر بیهوده باشد، با این حال شاید بتوان در همین فرصت اندک، به نتیجهای رسید. شاید آنهایی که آرایشان خاکستری است و هنور دودلاند، کمی تامل کنند و به نتیجه منطقیتری برسند.
اول از همه روشن کنم که من در اینجا درباره انتخابات شوراها حرف میزنم و نه در مورد مجلس خبرگان که به اعتقاد من محصول شرکت در انتخابات آن روشن نیست. اما شورای شهر نهادی است برای مدیریت امور شهرمان و نباید انتظار بیشتری از آن داشت. شورای شهر یکی از مقدمات دموکراسی و مردمسالاری و تمرکززدایی قدرت است و اگر من شهروند حق انتخاب دارم بین چند گروه که میان برنامهها و اعتقاداتشان تفاوتهای زیادی است، چرا از این حقام بگذرم؟
بیانصافی است که تاثیر شرکت در انتخابات، حتی غیرآزادترینشان، انکار شود، و وقتی امکان تاثیرگذاری بر نتایج انتخاباتی هنوز منتفی نشده، چرا باید از شرکت در آن صرفنظر کرد؟ اگر همچنان میتوان نمایندگان بیشتری از اقشار محذوف در جامعه سیاسی را به درون نهادی انتخابی فرستاد، چرا رای ندهم؟ به خصوص حالا که اصلاحطلبان از اشتباهات گذشته درس گرفته و به ائتلافی باارزش رسیدهاند. ضمن اینکه هیچ آلترناتیو عملی و روشنی هم برای شرکت در انتخابات وجود ندارد. اصلاً هدف از تحریم چیست؟ به راستی تحریم انتخابات قبلی چه عوایدی داشته است؟ به جرات میتوان گفت هیچ!
من اعتقاد قوی به این دارم که اصولاً هر گونه مشارکت و فعالیت هدفمند و کنش جهتدار بهتر از انفعال است. با تفکر توطئهگرانه و اینکه در عرصه سیاسی همه چیز از قبل مقدر است هم به شدت مخالفم.
علاوه بر کارکرد مستقیم، انتخابات، به خصوص انتخابات کوچکتری مثل شوراها، کارکرد دیگری هم دارد و آن این است که میتوان به وسیله آن به عملکرد دولت و حکومتداران فعلی با رای به اپوزیسیون آن اعتراض کرد. مثل انتخابات اخیر سنا و کنگره آمریکا که در آن مردم این کشور با رای به دموکراتها به جنگطلبی و سایر سیاستهای غلط جورج بوش و جمهوریخواهان، «نه» گفتند. تصمیمات احمدینژاد هم در همین یک سال گذشته در زندگی تکتک افراد جامعه تاثیر گذاشته است. از سیاستهای کلان اقتصادی تورمزا و سیاستهای خارجی تنشزایش گرفته تا تصمیمات غیرکارشناسی و پرهزینهای چون تغییر ساعت بانکها، درافتادن با بانک پارسیان به عنوان بزرگترین بانک خصوصی کشور، تغییر ندادن ساعت کشور در آغاز سال، بسته شدن فضای فرهنگی کشور، سانسور شدید کتابها، ایجاد محدودیتهای شدید در دانشگاهها و الخ. بهترین راه برای «نه» گفتن به دولت نهم، شرکت در انتخابات شوراها و رای دادن به مخالفینش است.
مربوط: آیا مجادله تحریمگرایان و مشارکتطلبان دارد به پایان خود نزدیک میشود؟ - فرخ نگهدار(متن فیلترنشده)ِ؛ شاید فردا روز ما باشد - جمهور؛ به راه باديه رفتن به از نشستن و گفتن - آرس حسننیا، هنوز؛ فردای انتخاب - حنیف مزروعی؛ دو نکته مهم - کریم ارغندهپور؛ اصلاحطلبان نمایندگان واقعی من نیستند، اما... - میرزاپیکوفسکی
