شش روز انتظار بیحاصل! و ما مایوس و مبهوت از این انتخابات هاج و واج ماندهایم. انتخاباتی که آن را آخرین روزنه و مرحله اجتنابناپذیر گذار به دموکراسی میدانستیم. در این چند روز کذایی اصلاً انتظار چه چیزی را میکشیدیم؟ به چه چیزی دلمان را خوش کرده بودیم؟ مگر پیشبینی نمیکردیم این فاجعه انتخاباتی را؟ چرا، اما آنچه اتفاق افتاده فراتر از همه تصورات ماست! حالا میدانیم که آرا جابجا شدهاند، میدانیم که ناظرین ستاد ائتلاف اصلاحطلبان در سایتهای شمارش آرا اخراج و دستگیر شدهاند. دلیل تاخیر در اعلام نتایج را هم شنیدهایم!
اما نه، من پشیمان نیستم! و از اینکه رای دادم و از رایام محافظت نشد، خودم را ملامت نمیکنم. چون معتقدم از پیمودن این راه ناگزیر بودیم. حالا فقط از اصلاحطلبان توقع دارم که برای دفاع و صیانت از آرای ما از هیچ تلاشی فرونگذارند. انتشار بیانیه دیگر کافی نیست! آنها باید بدانند که این آرا سرمایهای گرانبهاست و ممکن است در صورت کوتاهی از دستشان بدهند. امیدوارم به خاطر حفظ قدرتی که فقط به اندازه چهار صندلی شورای شهر تهران است، به این تخلفات تن ندهند و واقعاً همانطور شود که ظاهراً برخی از «نامزدهای کلیدی» ائتلاف اصلاحطلبان اعلام کردهاند: ««اگر در شورای شهر آینده تهران حتی یک صندلی غصبی وجود داشته باشد، نامزدهای اصلاحطلبان که به این شورا راه یافتهاند از حضور در آن امتناع میورزند و به نشانه اعتراض از عضویت در شورای شهر استعفا میدهند.» برای من دفاع از رایام مهمتر از «در صحنه ماندن» و «اطلاعرسانی به شهروندان» است!
مرتبط: ماجرای تشکر خاتمی و تلفن توسلی در مورد انتخابات - محمدعلی ابطحی
