ولی کیست که نداند این گونه نیست و ایران هنوز سالها با عصر اطلاعات فاصله دارد. کمتر ارگانی تو این مملکت پیدا میشود که وبسایتی فعال داشته باشد و از طریق آن ارتباطش را با مخاطبین خود حفظ کند. وبسایتی مثل سایت مرکز کنترل کیفیت هوا را در نظر بگیرید که به خصوص در این روزهای وارونگی هوا و تنگنفسی در تهران چقدر میتوانست کارا باشد، اما متاسفانه در صورت ورود به اغلب بخشهای آن با پیام «در دست تهیه» مواجه میشوید! یا وبسایتهای دانشگاهها که بیشترشان ایستا و غیرفعالاند.
دو دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه فردوسی مشهد حال تحقیقی را انجام دادهاند که هدف از آن بررسی وضعيت وبسايتهای سازمانها و فدراسيونهای ورزشی ايران بر اساس «معيارهای عمومی و تخصصی» بوده است. آنها در این تحقیق ۹۸وبسايت مرتبط به سازمانها و فدراسيونها را بررسی کردهاند که به نتایج جالبی هم رسیدهاند: ۵۷/۱درصد از وبسايتها بهروزرسانی میشوند كه از اين تعداد فقط ۷درصد در بازده زمانی ۲۴ساعت به روز میشوند. ۶۲/۳درصد از اين وبسايتها در ارتباط با مخاطب ناكارآمد عمل میکنند و ۷۶/۸درصد از وبسايتها به پيغامهای ارسالی پاسخ نمیدهند. در ۶۵/۶ درصد از سايتهای بررسی شده نيز مقالات علمی و آموزشی ارايه نمیشود. در کل نتیجهگیری شده که سازمانها و فدراسيونهای ورزشی در ارايه اطلاعات ضعيف عمل كرده و حضور وبسايتها در شبكه اينترنت قاعدهمند و مبتنی بر برنامهريزی و سياستگذاری مدون و مشخصی نيست.
کافیست فقط نگاهی به وبسایت باشگاههای فوتبال بیندازید. البته اگر داشته باشند! مثلاً پرسپولیس که با این همه طرفدار و افتخار و سابقه، سایت اینترنتیاش شرمآور است. استقلال و پاس و فولاد اهواز و فولاد مبارکه سپاهان هم اغلب طراحی بدی دارند و دیربهدیر به روز میشوند.
وبسایت سازمانهای غیرورزشی هم کموبیش به همین ترتیب است و کمترشان مثل سایت شهرداری تهران کامل و فعال هستند و به طور مرتب اطلاعات لازم را عرضه میکنند. هر گاه این وضعیت تغییر کرد آنگاه میتوان به اینترنتی شدن جامعهمان که امروز از مقدمات توسعه است، ادعا کرد.
