«روزهاي حساسي است. من به سهم خود دوست ندارم در اين برهه حساس اشتباهي تاريخي مرتكب شوم. اگر نتوانستيم ايران را به شكلي كه دوست داشتيم بسازيم تلاش كنيم نگذاريم ايران ما آن شود كه آنها دوست دارند. ما خود را مادر واقعي ايران ميپنداريم...
حيف است كه اين همه زحمت بعد از هشت سال پياپي از بابت اشتباه ما به باد فنا رود. ايران ما بزرگتر از آن است كه يك جا به كام يك جناح انحصارگراي سياسي فرو رود.
من هم مثل بسياري از دلسوزان و روشنفكران صريح حرف ميزنم صريحتر از هميشه. موقعيت، جاي ناز و عشوه سياسي نيست. هست و نيست ايران و مردم بزرگ آن مطرح است. بيترديد به هاشمي رفسنجاني رأي ميدهم و بدون واهمه از انتقادات، صريحاً همه دوستان و علاقهمندان را به اين تصميم دعوت ميكنم، تنها براي آن كه ايران خوار و خفيف نشود. پس از اين رأي هرگز در انتقاد به هاشمي آنجا كه موضوعيت داشته باشد چه مسأله مربوط به گذشته باشد چه حال، ترديد و واهمه نخواهم كرد...
وقت زيادي نداريم. بايد تا جايي كه امكانپذير است نيروها را بسيج كنيم تا در يك جبهه متحد ضد انحصار برنامه از پيش طراحي شده جبهه ضداصلاحات را خنثي كنند. اين كار عملي است. بجنبيم.تنها به خاطر ايران.»
احمد صدری هم در شرق در یادداشتی تحت عنوان «سازهاى خود را از نو كوك كنيم» نوشته:
«از علائم بلوغ سياسى قدرت تشخيص بين سيلى نقد و حلواى نسيه است. اگر كسى نتواند بين اهداف ايده آلى در بلندمدت و اهداف قابل دسترسى در كوتاه مدت و يا بين بد و بدتر انتخاب كند بديهى است كه بايد سياست را ببوسد و به كنارى بگذارد...
بگذاريد هرقدر و هر طور كه مى خواهند راى شما را تفسير كنند. انتخاب رفسنجانى در دوره دوم براى آنها كه او را در دوره اول نگزيدند انتخابى سياسى به معنى واقعى كلمه است. راى به رفسنجانى در دور دوم براى معينى هاى دور اول كارى دشوار خواهد بود ولى نه كارى كه گونه هايى از آن را كه در صد سال اخير يا در صد ساعت اخير با شجاعت اخلاقى و بلوغ سياسى تام انجام نداده باشند. »
تعلل در این روزها جایز نیست! حالا جای ایده آل و آرمان نیست! راهی جز حمایت از هاشمی نداریم! فرصت اندک است! بجنبیم! فقط به خاطر ايران!
