در این یک هفتهی اخیر دو مورد را دیدهام که مصداق چنین چرخهی احمقانهای هستند. یکی دیروز بود که مفتح، مخبر كميسيون تلفيق لايحه بودجه اعلام کرد قرار است برای کمک به دانشجويان دانشگاههای دولتی كه بايد شهريه بپردازند و همچنين دانشگاههای آزاد، مبلغ ۱۲۰ ميليارد تومان وجوه اداره شده در اختيار صندوقهای رفاه دانشجويی اين دانشگاهها قرار گيرد تا به صورت قرضالحسنه به دانشجويان پرداخت كنند و دانشجويان پس از فراغت از تحصيل و اشتغال به تدريج اين وام را بازپرداخت كنند. یعنی به عبارتی دولت به دانشجویان وام میدهد تا آنها شهریهی دانشگاههای دولت را بپردازند! وام دادن به دانشجویان کار پسندیدهایست، اما این کار باید توسط نهاد سومی که از بخش خصوصی میآید صورت بگیرد و نه خود دولت!
مورد دیگر هم گفتگوی چند روز پیش هادیانی، مديرعامل شركت توسعه و نگهداری اماكن ورزشی، با رادیو بود. این شرکت بزرگترين شركت وابسته به سازمان تربيت بدنی است که با هدف تامين زيرساختهای ورزش چهر سال پیش تاسیس شد. در واقع شركت توسعه و نگهداری اماكن ورزشی، بازوی اجرایی سازمان ورزش در کارهای عمرانی است و بودجه زیادی به آن تعلق میگیرد، به ویژه امسال که افزایش قابلتوجهی هم داشته. هادیانی در مورد اختلافاش با برخی فدراسیونها برای در اختیار قرار دادن اماکن ورزشی، توضیح داد که از آنها اجاره گرفته میشود و در ادامه گفت البته سازمان تربیتبدنی با بودجهای که به فدراسیونها میدهد به آنها برای پرداخت این مبالغ کمک میکند! یعنی فدراسیونها که قاعدتاً سازمانهایی غیردولتی هستند، از دولت پول میگیرند تا بعداً اجارهی دولت را بدهند! در اینجا هم درستاش این بود که مالکیت و توسعه و نگهداری اماکن ورزشی در اختیار بخش خصوصی میبود.
خلاصه اینکه دولت انحصارطلب هم میخواهد خودش همهکاره باشد، هم کارها جلو برود! همین میشود که ورزشگاه نقش جهان اصفهان نصفه و نیمه افتتاح میشود و حالا هم بیخاصیت یک گوشه افتاده و درش تخته شده است!
