هیچکس به اینکه فعالان زنی که بعد از تجمعشان مقابل دادگاه انقلاب بازداشت شدند، شهامت و جسارتی مثالزدنی و ستودنی دارند، تردیدی ندارد. بحث فقط بر سر این متدهای پرهزینه در شرایط فعلی جامعه است. وقتی خبر دستگیری آنها را شنیدم، پیش خودم فکر کردم آیا در جامعهی امروز ما که اکثریت زنان تا حدود زیادی از حقوقشان آگاهی ندارند، همین کمپینها و انتشار جزوه و دایر کردن کارگاههای آموزشی مفیدتر نیستند؟ آیا این عزیزان که هر کدامشان توانایی و انرژی چنین فعالیتهایی را دارند، بهتر نیست قلم در دست بگیرند یا پای تخته بایستند تا پشت میلههای زندان؟ همیشه از آدمهای مختلف شنیدهام که فعالیتهای فعالان جنبش زنان در ایران فراگیر نیست و دایرهی مخاطبینشان محدود است. خب، بهتر نیست هدف فعالیتها در همین جهت باشد؟ با سازماندهی و برنامهریزیای بهتر؟
اینها فقط تاملات شخصی و پرسشهایی بود که برایم پیش آمده بود. در هر حال، امیدوارم آن دو بزرگوار هم هر چه زودتر آزاد شود و دیگر رهایی را ترک نکنند.
