اگر حق پخش مسابقات خریداری میشد، هم این مشکلات برطرف میشوند، هم برنامههای دیگری مثل گزارشهای قبل از هر هفته جزو بستهای میبود که آن کشور میفروخت. تماشای صحنههای قبل و بعد از هر مسابقه هم که بسیار جذاب هستند هم که در کل انگار در ایران تابو است! تولید انحصاری به صدا و سیما این اجازه را میدهد که هیچ هزینهای نکند و تنها به فکر درآمدزایی باشد. نه حقوق پخش مسابقات خارجی را میخرد، و نه حق پخش مسابقات باشگاههای داخلی را که اصلیترین منبع درآمد در فوتبال امروز است را به آنها میپردازد.
اما این فقط پخش مستقیم مسابقات فوتبال نیست که در تلویزیون ایران کیفیت بسیار پایینی دارد. سایر برنامههای ورزشی تولیدی در سیما نیز وضعیت بهتری ندارند. به جز برنامهی «90» که آن هم تازه به اعتقاد من بسیار معمولی است، بقیهی برنامههای اینچنینی که یک یا چند مجری حضور دارند و به نقد و بررسی رویدادهای ورزشی میپردازند، بیکیفیتاند.
برنامهی قدیمی «ورزش و مردم» که یکشنبه شبها با اجرای بهرام شفیع از شبکهی یک پخش میشود، مدتهاست که فقط به محلی برای کسب درآمد مجریاش تبدیل شده، مجریای که از قضا(!) ریاست فدراسیون هاکی را هم بر عهده گرفته است. در همان شبکه، برنامهی «دیدار در وقت اضافه» که صبحهای جمعه روی آنتن میرود هم که بیشتر تریبون اشخاصی مثل امیر قلعهنویی محشوب میشود.
برنامهی «ورزش دو» نیز که جمعه شبها از شبکهی دوم پخش میشود، با مجریهای جوان و غیرمتخصص و کمتجربهاش برنامهای بسیار سطحیست. تکهپاره کردن تعارف بین دو مجری و اظهارنظرهای بیجای آنها این برنامه را بسیار ملالآور کرده است.
تا موقعی که رقابتی در کار نباشد، انتظار افزایش کیفیت در تولید برنامههای ورزشی و رعیت اخلاق از سوی سیما بیجا است.
