فریادنامه

دیروز روز خاموشی کامپیوتر بود و من هم در آن شرکت کردم. در این روز قرار بود که عده‌ای به طور همزمان کامپيوترهايشان را خاموش کنند. چنین روزی برای اين ايجاد شد تا بر نگرانی‌ای که نسبت به عادت شدید انسان‌ها در استفاده از کامپيوتر که کم و بیش به حالت اعتیاد درآمده، تاکید شود. هدف اين پروژه اين بود که تا حدودی بررسی شود که چه اتفاقی می‌افتد اگر تعداد زيادی از کابران ثابت کامپيوتر آن را به مدت يک روز خاموش کنند و در آن روز کارهای دیگری انجام دهند.

از داوطلبینی که اعلام کرده بودند در این پروژه شرکت می‌کنند، خواسته شده بود که در روز بعد، از تجربه‌شان در این روز بگویند و تا حد امکان اگر فیلم یا عکسی گرفته‌اند، آن را روی سایت با بقیه در میان بگذارند. اما جالب اینکه امروز در صفحه‌ی اصلی سایت اعلام شده که «آنقدر از روزمان بدون کامپیوترهایمان لذت برده‌ایم که تصمیم گرفتیم یکشنبه را هم از آن استفاده نکنیم! ما دوباره دوشنبه آنلاین خواهیم شد.»

من به کامپیوتر (هنوز؟) معتاد نشده‌ام، و هر چند سفری یک هفته‌ای پیش رو دارم و به احتمال زیاد به کامپیوتر هم دسترسی نخواهم داشت، اما می‌خواستم این تجربه را در یک روز تعطیل و در حالیکه کامپیوتر هم دم دست است، کسب کنم. نه تنها آسمان به زمین نیامد، بلکه انصافاً تجربه‌ی خوشایندی هم بود! در این روز بیشتر از هر روز دیگری مطالعه کردم و فوتبال هم بازی کردم. در کل خوب بود که توانستم یک روز کامل دگمه‌ی «آنِ» کامپیوتر را فشار ندهم! پیشنهاد می‌کنم شما هم حتماً این تجربه را بکنید!

حالا همین گروه یک پروژه‌ی دیگر را هم با همکاری «بنیاد ملی لپ‌تاپ»، یک ان‌جی‌او که روز جهانی زمین را  راه انداخته، شروع کرده که هدف‌اش کمک به کودکان، سالخوردگان، مدارس و پزشکان محروم و تنگدست در کشورهای جهان سوم، برای دسترسی به اینترنت از طریق بازیافت کامپیوترهای قدیمی‌ و خراب است. برای این کار می‌خواهند 100 هزار دلار جمع‌آوری کنند. کار این پروژه در روز بعدی خاموشی کامپیوترها با برگزاری برنامه‌های گوناگون در شهرهای سراسر جهان آغاز می‌شود. هر کس بخواهد می‌تواند مبلغی را اهدا کند.

مرتبط:
۴ فروردين روز خاموشی کامپيوتر - عصیان