بر خلاف بازی رفت چلسی و لیورپول که چنگی به دل نزد، بازی برگشت دیشب بسیار تماشایی بود. مصاف دو تیم در لیورپول از سرعت وحشتناکی برخوردار بود، انگار ۱۲۰ دقیقه دو تیم با یک ریتم ثابت و تند بازی می‌کردند. ضربات پنالتی هم در نهایت این نبرد را دراماتیک‌تر کرد. به نظر من با لیورپول تیمی برد که انسجام تیمی‌اش بهتر از چلسی بود که چند مصدوم هم داشت. این برای دومین بار در سه سال اخیر است که رافائل بنیتس با «قرمزها» به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود می‌کند. در سال 2005 لیورپول در دیدار نهایی آث‌میلان را شکست داد. جالب است که اگر این فینال دوباره تکرار شود. بنیتس مربی‌ای است که فوق‌العاده به تجزیه و تحلیل بازی‌های حریفانش اهمیت می‌دهد و استاد این است که تاکتیک تیمش را در هر مسابقه بر اساس بازی حریف‌اش طرح‌ریزی کند. دلیل اینکه او تا به حال موفق نشده لیگ برتر انگلیس را ببرد، این است که در تقویم فشرده‌ی فوتبال انگلیس او نتواسته این گونه برنامه‌ریزی را با استمرار انجام دهد.

یک مساله‌ی دیگر که در بازی دیشب مو را به تن آدم سیخ می‌کرد، جو بی‌نظیر استادیوم آنفیلد بود. تشویق تماشاگران لیورپول آنقدر پرشور بود که اصلاً احساس نمی‌کردی فقط 42 هزار تماشاچی در استادیوم هستند. آخر بازی هم که طبق معمول همه یک‌صدا آهنگ You’ll Never Walk Alone را خواندند. این آهنگ را با صدای تماشاگران آنفیلد می‌توانید از اینجا دانلود کنید.

تکمیلی:
فینال دو سال پیش تکرار می‌شود. میلان مقتدرانه منچستر یونایتد را در سن‌سیرو ۳-صفر شکست داد. نتیجه‌ی غیرمنتظره‌ای بود انصافاً! حالا سیلویو برلوسکنی، مالک باشگاه آ‌ث‌میلان هم به خواسته‌اش برای مصاف دوباره با لیورپول رسید. آرزوی او برای گرفتن انتقام هم می‌رسد؟

مرتبط:
هی مرد! تو هیچ وقت نباختی ـ امیدک
میلان را دیدید؟ ـ احسان ابطحی