به نظرم، اقدام بسیار خوبیست، اما یک نکته که در این میان نباید فراموش شود، این است که ممنوعیت ورود زنان به استادیوم در ایران، یکی از فاکتورهایی بود که ایران قید تلاش برای گرفتن میزبانی جام ملتهای آسیا را بزند. ایران دهها فاکتور لازم دیگر را هم ندارد که تامین آنها هم در شرایط فعلی اگر سختتر از مهیا کردن ورود زنان به استادیوم نباشد، راحتتر هم نیست. از جمله استانداردهای خود استادیومها، زیرساختارهای لازم، حمل و نقل عمومی، امکانات IT و الخ. البته این حق اساسی زنان است که به استادیوم بروند و به آن نباید فقط به عنوان عاملی برای گرفتن میزبانی مسابقات بینالمللی نگاه شود. حقی که در دولت نهم چند ماهیست که حتی از خبرنگاران زن هم برای تهیه گزارش و با اهداف کاری سلب شده است.
در این میان محمد علیآبادی، رئیس سازمان تربیت بدنی و معاون احمدینژاد، خبر از یک اقدام عجیب و غیرقابلتوجیه برای ساختن یک استادیوم ۴۰ هزار نفری مخصوص زنان داده است! ضيا آذری، مدير مجموعهی ورزشی آزادی تهران هم این خبر را تایید کرده و گفته اين استادیوم قرار است در داخل مجموعهی ورزشی آزادی و در ضلع شمال غربی آن با بودجهاي بالغ بر ۲۵ ميليارد تومان احداث شود! هزینهی احداث اين ورزشگاه در لايحهی بودجه نیز ظاهراً پيشبينی شده و مجلس هم آن را ابلاغ كرده است. ۲۵ میلیارد تومان، برای تفکیک دوبارهی جنسیتها! اين استادیوم که معلوم نیست بر چه اساسی ظرفیتاش ۴۰ هزار نفر تعیین شده، طوری طراحی شده كه كاملا سرپوشيده است! این همه ما در شهرهای مختلف کمبود استادیوم مدرن داریم، به جای ساختن در این شهرها و لغو ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاهها که مزایای بسیاری برای خود فوتبال هم دارد، میخواهند با چنین هزینهی سنگینی یک استادیوم ۴۰ هزار نفره در کنار یک استادیوم صد هزار نفری بسازند! یکی برای مردان، یکی برای زنان!
نوشتن نامه تنها راهی است که برای اعتراض به این تبعیضها در حال حاضر از دستمان برمیآید. امضایتان را دریغ نکنید!
مرتبط:
حقِّ ديدن - پرستو دوکوهکی
