حتی در این شرایط هم من معتقدم که آدم باید خودش را کنترل کند و به دور از هیجان زدگی چنین اتفاقی را تحلیل کند. اصلاْ هم به بحث های مربوط به تخلف و تقلب کاری ندارم و سعی می کنم واقعگرا باقی بمانم!
من به شخصه -چه خوشتان بیاید، چه نیاید- افرادی را که به دلایل پوچ و سطحی در انتخابات شرکت نکردند(و نه آن کسانی را که واقعاْ می دانستند چرا رای نمی دهند و حرفشان قابل شنیدن بود) محکوم می کنم! اما بگذریم، فکر کنم حالا -یا حداکثر یکی دو سال دیگر- اگر بنشینند و کمی فکر کنند به نتایج مفیدی می رسند...بحث من هم چیز دیگریست.
فکر کنم برای همه حالا روشن است که آن قشری که در فرایند توسعه ۱۶ ساله این کشور بیشترین آسیب را دید، با رای به آحمدی نژاد اعتراضش را با صدایی بلند فریاد کشید. در واقع آنها مطالباتشان را در شعارهای احمدی نژاد که «بازگرداندن دولت به مردم»، «دفاع از محرومین»، در یک کلام «عدالت اقتصادی» بود یافتند. این عده دیر یا زود، خودشان به درستی یا نادرستی این شعارها پی خواهند برد. اما ای کاش در این مدت مردم ما معنای واقعی عدالت را می آموختند. کاش می دانستند عدالت تقسیم مساوی ثروت نیست، که سهم برابر از فرصت های اجتماعی است. بله، تساوی در حقوق اجتماعی است و نه حقوق اقتصادی شخصی!
امیدوارم آقای احمدی نژاد بداند که به رویا فرو رفتن این قشر از مردم و برآورده نشدن این توقع های ایجاد شده چه تبعات خطرناکی می تواند داشته باشد.
یک مساله دیگر هم که از نظرم خیلی اهمیت دارد این است که امیدوارم آقای احمدی نژاد شوق ویرانگری ما ایرانی ها را نداشته باشد. منظورم این است که مثل خیلی ها که تا صاحب کرسی می شوند همه دستاوردهای قبلی ها را نادیده می گیرند و همه چیز را از بیخ و بن نفی می کنند نباشد! هر چند می دانم که انتقاد های زیادی از هاشمی و خاتمی دارد و مخالف سرسخت آنهاست، اما امیدوارم ریشه نهال توسعه ایران که در این ۱۶ سال رشد کرده را از بیخ وبن نزند! امیدوارم به اندازه همین درخت از پیشینیان قدردانی کند و از بقیه کارهایشان انتقاد کند! امیدوارم اساس مدیریت آقای احمدی نژاد همان طور که خودش ادعا می کند بر ساخت و سازندگی باشد، نه نفی و انهدام! امیدوارم...
