فریادنامه

خُب تیم ملی فوتبال به زحمت و با بازی‌ای بد و کمی شانس نخستین بازی‌اش را در جام ملت‌های آسیا برد. اما هنوز تا قهرمانی راهی دراز و دشوار در پیش است! پس این الم‌شنگه‌ای که رسانه‌های دولتی و به ویژه صداوسیما به پا کرده برای چیست؟ واقعاً به یک پیروزی 2-یک در برابر ازبکستان این قدر باید نازید و ترانه‌های ملال‌آور برایش سرود و پوشش خبری ساده‌ی آن توسط رسانه های خارجی را به یک «بازتاب گسترده» تعبیر کرد؟

یک جای کار باید بلنگد که وقت و بی‌وقت، عوام‌فریبانه دست به دامن تیم ملی می‌شوند برای تحریک احساسات. اما افراط در «ایران، ایران» کردن، اثر معکوس دارد و تنها باعث لوث شدن‌اش می‌شود. مثل حالا که یک جایی در ته دل‌مان نگران‌ایم که اگر واقعاً تیم ملی گُل بکارد، دولتمردان فعلی فخر خواهند فروخت و باد در غبغب خواهند انداخت و شعارهای «من، من»شان را توی بوق خواهد کرد.

پ.ن: وای بر ما اگر واقعاً صلیب کشیدن هموطن‌مان را سانسور کرده باشند...