روانپزشکی که به همراه تیم ملی فوتبال راهی مسابقات جام ملت‌های آسیا شده، قاعدتاً این روزها خیلی باید سرش شلوغ باشد. آن هم نه به خاطر مشکلات روحی و روانی‌ عادی‌ای که هر بازیکن در یک تورنمنت بزرگ با آن روبرو می‌شود، بلکه به این دلیل که باید بازیکنانی را مداوا کند که در خارج از میدان مسابقه نیز آسایش‌شان سلب می‌شود.

در کوالالامپور، محل اسکان تیم ملی، كنترل‌های غیرمعمول و بی‌سابقه‌ای بر اعضای تيم از سوی حراست سازمان تربيت‌بدنی اعمال می‌شود. حتی به تی‌شرت‌های آستين حلقه‌ای بازيكنان هم اشكال گرفته می‌شود. آن طور که شنیده‌ می‌شود، ظاهراً یک روز هم دستور خروج تیم را از سالن بدنساری داده‌اند، چون در آنجا زنی مشغول ورزش بوده! این کنترل‌های بیش از حد شدید، امسال کادر فنی را نیز از قرار معلوم به ستوه آورده. طبیعی هم است. تصورش را بکنید که علاوه بر استرس بازی‌ها، فشردگی رقابت، فشار روانی، مسائل فنی و برنامه‌های سرمربی برای مدیریت انگیزش تیم، یک عامل بیرونی غیرقابل کنترل دیگر هم اضافه شود.

آن بازیکن که با پیراهن تیم ملی برای کشورس به میدان می‌رود، چه حالی می‌شود وقتی به او تذکر می‌دهند که لباس‌ات حتماً باید آستین داشته باشد؟ آیا واقعاً در چنین شرایط حساسی، این تذکرها لازم است؟ در  تیمی که اکثر اعضایش در کل سال، در لیگ‌های خارجی شاغل‌اند، واقعاً چه لزومی دارد کنترل تا این حد شدید باشد؟ معلوم نیست...