شایعه شده بود که ایافسی تمایل ندارد دیگر تجربهی رقابتهای امسال که بیتماشاگر بود را چهار سال دیگر با قطر کمجمعیت تکرار کند و ترجیح میدهد با ایران راه بیاید. اما این تصمیم در نهایت نشان داد که حرکت به سمت حرفهایگری و سازماندهی و برگزاری اصولی بازیها برای کنفدراسیون فوتبال آسیا از اهمیت بیشتری برخوردار است. ضمن اینکه کیومرث هاشمی، معاون سازمان تربیت بدنی هفتهی گذشته در مالزی، وقتی با طعنه به لزوم حضور تماشاگران زن در استادیومهای جام ملتها گفت «شرايط گرفتن ميزبانی تابع شاخصها و استانداردهايی است كه برخی از اين شاخصهها با فرهنگ ما سازگار نيست و اين گونه صلاح ديديم كه درخواستمان را ارايه ندهيم»، آب پاکی را روی دست همهی کسانی ریخت که ذرهای به برگزاری این مسابقات در ایران امید داشتند.
جالب اینکه قطر با برگزای جام ملتها در سال 1988 و 2011 پس از ایران تنها کشوری خواهد بود که این مسابقات را دو بار برگزار میکند. ما قبل از انقلاب دو بار در سالهای 1968 و 1976 دو بار میزبان جام ملتهای آسیا بودیم. اما حالا دیگر میزبانی این رقابتها به آرزویی دوردوست تبدیل شده، نه فقط به خاطر غیبت زنان در استادیومها که به هزار و یک نقطهضعف دیگر که برگزاری حرفهای در چهار شهر مختلف را در این کشور دشوار ساخته است. حداقل تا 12 سال دیگر باید منتظر بود، چرا که سال 2015 نیز استرالیا به احتمال خیلی زیاد برای نخستین بار این رویداد بزرگ را برگزار خواهد کرد.
مرتبط:
امضا علیه تبعیض
