چقدر به دل نشست قهرمانی بسکتبال در آسیا. موفقیت بسیار بزرگی بود. برای اولین بار قهرمان جام ملتهای آسیا شدیم و پس از ۶۰ سال دوباره به المپیک راه یافتیم. پس از انقلاب این نخستین بار است که در یک ورزش تیمی به المپیک تابستانی راه مییابیم. میتوانید تصور کنید که اگر سال دیگر این جوانان در پکن با غولهای NBA همگروه شوند و ایران-آمریکا این بار در المپیک تکرار شود، چه ابعادی خواهد داشت؟
فارغ از همهی اینها، نحوهی قهرمانی تیم خیرهکننده و غرورانگیز بود. درست است که اگر تیم چین که میزبان المپیک است، با تیم اولاش میآمد ایران احتمالاً قهرمان نمیشد، اما با این حال این کاری بزرگ بود. درخشش فوقالعادهی حامد حدادی، سانتر ۲.۱۷ متری تیم با ۳۱امتياز و ۱۰ريباند، توپدزدیهای بینظیر مهدی کامرانی، هوش و تکنیک عالی صمد نیکخواه، همه باعث این پیروزی تاریخی بود. و البته رایکو ترومن، مربی بزرگ صربستانی تیم. او نشان داد که با استفاده از مربیان بزرگ چه قلههایی را میتوان فتح کرد.
بسکتبال ایران پنج سالی میشود که سیر صعودی داشته است. قهرمانی تيم جوانان در هند، قهرمانی تيم اميد در تهران، قهرمانی تيم صباباتري در باشگاههای آسيا که امسال در تهران برگزار شد، مدال برنز در بازیهای آسیایی دوحه و حالا قهرمانی شگفتانگیز در جام ملتهای آسيا گواه یک برنامهریزی خوب بلندمدت هستند.
مرتبط:
بسکتبالِ مردانِ ايران: قهرمان آسيا - پرستو دوکوهکی
دو سال جلوتر از برنامه - عنایت آتشی
فیلم 3 دقیقهی آخر بازی
