تبليغاتX
فریادنامه

فریادنامه

یادداشت‌های گاه ‌و بیگاه امیر علیزاده

یادداشت‌ام دریاره مجمع عمومی انجمن نويسندگان، خبرنگاران و عكاسان ورزشی ايران و انتخابات هیات رییسه آن در روزنامه اعتماد ملی را در اینجا می‌توانید بخوانید:

مجمع عمومی انجمن نويسندگان، خبرنگاران و عكاسان ورزشی ايران پنجشنبه گذشته برگزار شد و نتیجه انتخابات هیات رییسه و بازرس انجمن همان گونه رقم خورد که پیش‌بینی می‌شد. در واقع این برای نخستین بار نبود که تلاش خبرنگاران کاندید برای غلبه بر رییس و دبیر کل همیشگی این انجمن و در اختیار گرفتن اکثریت کرسی‌های هیات رییسه  بی‌اثر می‌ماند.

در سال‌های گذشته همواره عبدالحمید احمدی و منوچهر زندی در راس انجمن بوده‌اند و ایراد اصلی‌ای که بسیاری از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران ورزشی به آنها می‌گیرند، این است که روزنامه‌نگار نیستند و آشنایی کافی با مشکلات و مسائل این صنف ندارند. این انتقادها در مجمع امسال نیز مطرح شد. عده‌ای از روزنامه‌نگاران گلایه کردند که مدیران انجمن بیشتر از خاباموقعیت‌شان در انجمن ورزشی‌نویسان برای روابط و منافع شخصی استفاده کرده‌اند تا برای دفاع از منافع صنفی. چنان که آقای احمدی در انتخابات فدراسیون فوتبال، به عنوان یکی از نفرات مورد اعتماد سازمان، برای هیات رییسه فدراسیون کاندید شده است. بدون تردید یک روزنامه‌نگار حرفه‌ایی برای احراز چنین پستی، کار مطبوعاتی را کنار می‌گذارد، اما آقای احمدی نه تنها از موقعیت‌اش به عنوان رییس یک انجمن صنفی غیردولتی سوءاستفاده کرده، بلکه به ریاستش ادامه نیز می‌دهد. اما با وجود این مسائل، در انتخابات هیات رییسه امسال نیز دبیر کل و رییس انجمن مقام‌های اول و دوم را کسب کردند.

این تنها انتقادی نیست که به انجمن نويسندگان، خبرنگاران و عكاسان ورزشی وارد است. گرفتن کمک‌های مالی از سازمان و کمیته ملی المپیک و وابستگی به این نهادهای دولتی، عدم استقلال مالی و حرفه‌ای، فرآیند نامنظم و غیراصولی در عضوگیری و عدم پی‌گیری حقوق صنفی اعضا، از دیگر نقاط ضعف اساسی مدیریت این انجمن در سال‌های اخیر بوده است.

جشنواره مطبوعات ورزشی که این نهاد سه سال است آن را با کیفیت بسیار پایینی برگزار می‌کند نیز دیگر ایرادی است که در سال‌های گذشته به مدیریت فعلی انجمن گرفته شده است. داوری‌‌های غیرحرفه‌ای و انتخاب‌هایی که بیشتر به نظر می‌رسد «مصلحتی» هستند، باعث نزول فاحش کیفیت این جشنواره شده‌اند. انتخاب برندگان از همه خبرگزاری‌ها و روزنامه‌‌ها و تقسیم جوایز بین آنها، این شبهه را تایید می‌کند که مدیریت انجمن نويسندگان، خبرنگاران و عكاسان ورزشی تمایلی ندارد عضوی را برنجاند. اما از سوی دیگر گروهی از روزنامه‌نگاران منتقد در اعتراض به روند بررسی آثار خود و انتخاب بهترین ها، پس از دوره اول این جشنواره، دیگر در آن شرکت نکرده‌‌اند.

هر چند نباید فراموش کرد که نه مطبوعات ورزشی و نه انجمن‌های صنفی در ایران عمر زیادی ندارند، اما با این حال می‌توان از تجربیات موفق در دیگر حوزه‌ها استفاده کرد و راه‌های نادرست را نرفت.
+ نوشته شده در  سه شنبه 11 دی1386ساعت 16:29  توسط امیر علیزاده| 

Blogroll Me!