یادداشت من در روزنامه ایران ورزشی :
«بنا بر گفته هاى محمود خوردبين ناكامى اين تيم در رقابت هاى اين فصل ليگ برتر سه علت دارد كه از قضا همگى جزو عوامل بيرونى هستند و از حيطه كنترل او و همكارانش خارج:
۱- داوران: به ادعاى خوردبين توطئه اى عليه باشگاه پرسپوليس از سوى فدراسيون فوتبال طراحى شده تا داورانى در مسير پرسپوليس قرار داده شوند كه با قضاوتشان عدالت را زير پا بگذارند و حقوق اين باشگاه را لگدمال كنند. داورانى كه در يك مسابقه «پنج پنالتى مسلم» را به نفع پرسپوليس نمى گيرند.
۲- شانس: پرسپوليس از اين نيروى ماوراء الطبيعى هيچ گاه سهمى نداشته است چون اگر كمى شانس داشت «با اختلاف پنج گل» فولاد اهواز را در تهران شكست مى داد.
۳- برنامه نود: عادل فردوسى پور هم با برنامه اش همواره در حال چيدن سناريويى است تا حال باشگاه پرسپوليس را بگيرد. از انعكاس ترجمه هاى غلط و جهت دار داماد مدير فنى تيم گرفته تا در اختيار دادن تريبون به سرمربى تيم براى گفتن حرف هايش . لب كلام كه خوردبين آن را ادا كرد اين است كه باشگاه پرسپوليس هميشه از سوى نود مورد ظلم قرار گرفته است.
اما واقعيت كمى با صحبت هاى سرپرست تيم پرسپوليس (من هيچ گاه نتوانستم در نمودار سازمانى فعلى اين باشگاه وظايف مدير فنى را از سرپرست تيم متمايز كنم)، مغايرت دارد.
واقعيت اين است كه مسؤولان تيم قرمز پايتخت دچار بيمارى روانى پارانويا شده و زمين و زمان را در حال توطئه كردن عليه خود مى بينند. دريغ از ذره اى واقع بينى و واقع گرايى! آنها با اين قضاوت غيرمنصفانه چشم هايشان را بر روى واقعيت بسته اند و تمام علت هاى ناكامى را در ديگران جستجو مى كنند و خود را عارى از هرگونه نقطه ضعف و خطا مى بينند. فارغ از اين واقعيت كه خود انتقادی يك هنر است و پلى براى رسيدن به موفقيت.
دخالت در وظيفه ديگرى، مديريت دوگانه، ناهماهنگى و اختلاف در كادر فنى، آيا اينها هيچ كدام معايبى نبودند كه مسؤولان تيم داشتند و حداقل عامل از دست رفتن چندين امتياز بود؟ واقعاً چگونه مى شود يك نفر نداند مشكل دارد و مشكلش را نشناسد!»
