فریادنامه

مدت‌هاست که این وبلاگ هیچ خاصیت دیگری ندارد به جز اینکه فقط یادداشت‌هایی را که گه‌گاهی می‌نویسم، در آن کُپی‌ ـ پِیست کنم و احیاناً لینکدونی‌اش را به روز نگه دارم. نه حرف تازه‌ای، نه مطلب به درد بخوری! هر بار موضوعی به ذهنم رسیده،‌ موکولش کرده‌ام به بعد و بعداً هم یا دیگر حوصله‌اش را نداشته‌ام، یا نتوانسته‌ام ذهن درگیرم را جمع و جور کنم و دیگر از دهن افتاده است. خرابی بلاگرولینگ هم البته بی‌تاثیر نبوده در این بی‌انگیزگی! هر چند تازگی‌ها ظاهراً بهتر شده. در هر صورت،‌ کمتر حس‌اش را پیدا کرده‌ام که بنشینم و تمرکز داشته باشم و چیزی در اینجا بنویسم. یک جورهایی برایم سخت شده. مثل همین حالا...