فریادنامه

امروز رفته بودم به یکی از فروشگاه های «شهر کتاب» تا کتاب «چکیده تاریخ ایران» نوشته حسن نراقی که خیلی تعریفش را شنیده ام بخرم. کتاب متاسفانه موجود نبود. اما از آن مهم تر حرفی بود که فروشنده به من زد. او دو،سه کتاب دیگر را به جای آن کتاب از جمله کتاب «مشروطه ایرانی» را به من پیشنهاد کرد و گفت:« کتاب فوق العاده ایست! حتماْ بخریدش چون ممکنه با اومدن این دولت تو این چهار سال دیگه از این جور کتابها گیرتون نیاد!» بعد بدون اینکه من حرفی بزنم، انگار که فکر می کرد حرفش را جدی نگرفته ام ادامه داد:«همین الانش هم سر دو سه مورد کتاب گیردادن هاشون را شروع کردن!»

نمی دانم حرفش تا چه حد صحت دارد. اما با دیدن چاپ یازدهم کتاب «دایی جان ناپلئون» ایرج پزشکزاد در میان کتاب های تازه منتشر شده یک بار دیگر متوجه کار بزرگ خاتمی در عرصه فرهنگی شدم. کتابی که اوایل انقلاب از کتابفروشی ها جمع می شد و ۲۷ سال اجازه چاپ نداشت، حالا در آخرین هفته های کاری خاتمی دوباره چاپ شده بود.

نمی دانم وزیر ارشاد احمدی نژاد چه کسی خواهد شد، اما مطمئنم که در خوش بینانه ترین حالت از عطاءالله مهاجرانی و حتی احمد مسجد جامعی بهتر نخواهد بود و حداقل اتفاقی که ممکن است بیافتد، قرمزتر شدن خطوط قرمز سینما و بسته تر شدن فضای مطبوعات و نویسندگی خواهد بود. امیدوارم که چنین نشود و همانطور که خود آقای احمدی نژاد گفته دولتش از افراطی گری به دور باشد. اما آدم این روز ها با چیزهایی که این طرف و آن طرف می شنود و می بیند، نگران می شود...

احمد زیدآبادی هم طبق معمول با نگاه موشکافانه اش تحلیل جالبی درباره گرفتاری احمدی نژاد در تشکیل کابینه اش کرده است.