فریادنامه

روز جمعه کمیته بین المللی المپیک طی یک رای گیری دو ورزش بیسبال و سافت بال را از المپیک ۲۰۱۲ حذف کرد. این یک گام مهم دیگر برای انجام اصلاحات در اشفته بازار المپیک و خرابکاری های خوان آنتونیو سامارانش و دوستانش بود. ژاک روگ رئیس فعلی کمیته این اصلاحات را از سال ۲۰۰۲ آغاز کرده اما به سختی خود را از زیر سایه سنگین سامارانش بیرون می کشد.

یادداشت من در روزنامه ایران ورزشی در این باره:

هركس تا امروز از بازى بيسبال چيزى سر در نياورده روز جمعه خبر خوبى شنيد. او ديگر براى المپيك ۲۰۱۲ لندن نبايد به خودش زحمت بدهد و قواعد عجيب و غريب اين رشته را ياد بگيرد. چون كميته بين المللى در آخرين نشست خود بيسبال و سافت بال را از برنامه بازيهاى تابستانى حذف كرد. در واقع كميته با اين تصميم عاقلانه، تصميم احمقانه آن موقع خود براى اضافه كردن بيسبال و تصميم احمقانه ترش براى اضافه كردن سافت بال را اصلاح كرد. اين دو رشته ورزشى در سراسر جهان طرفداران كمى دارد. در آتن كه پارسال تماشاگرى نبود و هنوز هم يونانى ها نمى دانند با استاديوم بيسبال شان چه كار بايد بكنند. خوشبختانه ميزبانان بعدى ديگر اين مشكل را نخواهند داشت. بيسبال فقط در چند كشور معدود در امريكاى شمالى، امريكاى مركزى و در شرق آسيا بازى مى شود، در صورتى كه اگر يك رشته ورزشى بخواهد جزيى از برنامه المپيك باشد، بايد حداقل در چهار قاره دنيا نهادينه شده باشد. به همين خاطر بود كه بيسبال المپيكى به يك رشته درجه دو تبديل شده بود، هيچ وقت هم يك بازيكن حرفه اى در المپيك ديده نشد. در واقع سايه اين ورزش امريكايى همواره بر سر المپيك سنگينى مى كرد و هميشه اين سؤال مطرح بود كه اصلاً چگونه از بارسلونا ۱۹۹۲ وارد المپيك شد. عده اى از صاحبنظران معتقدند كه خوان آنتونيو سامارانش رييس وقت كميته بين المللى المپيك در آن زمان با لابى هاى مشهورش به فروش حقوق پخش تلويزيونى بازيها به تلويزيون هاى دست و دلباز امريكايى كه بيسبال ورزش دوم شان است، فكر مى كرد. در حال حاضر نيز با حذف بيسبال، مخصوصاً اينكه بلافاصله بعد از كنار گذاشتن نيويورك براى ميزبانى بازيهاى ۲۰۱۲ اتفاق افتاد، كم نيستند كسانى كه اين تصميمات را نشانه جدايى كميته و امريكا مى دانند. چهار سال پيش هم آنيتا ده فرانس امريكايى در انتخابات رياست كميته بين المللى المپيك ناكام شده بود. رييس فدراسيون بين المللى بيسبال حتى از «واكنش هاى ضد امريكايى» حرف مى زند. اما واقعيت اين است كه اصلاحات ژاك روگ، رييس بلژيكى كميته بين المللى المپيك، كه با پاكسازى آن شروع شد، حالا با توجه بيشتر به كيفيت بازيها به جاى كميت آن ادامه يافته است. هدف تنها اصلاحات بود و نه خصومت با امريكا. با حذف بيسبال و سافت بال قاعدتاً بايد راه براى دو رشته ورزشى جديد باز مى شد اما كاراته و اسكواش اكثريت دو سوم آرا را كسب نكردند و راگبى و گلف هم اصلاً به رأى گذاشته نشدند. همين نشان دهنده سياست هاى جديد كميته بين المللى المپيك است. كاهش تعداد رشته هاى ورزشى از ۲۸ به ۲۶ نه تنها به المپيك صدمه مى زند بلكه زمان و مكان جديدى را در اختيار مى گذارد تا روى افزايش جذابيت ساير رشته ها تمركز شود. از مزاياى ايجاد شده مى توان به كاهش چند صد نفرى ۱۰۵۰۰ ورزشكار حاضر در المپيك اشاره كرد اما مهمتر از آن توزيع شش درصد ديگر ازدرآمدهاى تلويزيونى در بين فدراسيون هاى باقيمانده است. بنابراين از «واكنش ضد امريكايى» و توطئه عليه كشورى كه در سه دوره آخر جدول مدال ها اول شده و المپيك بدون او و شركت هايش اصلاً زنده نمى ماند، نمى توان حرف زد. دو شركت كوكاكولا و مك دونالدز از لحاظ مالى بزرگترين رويداد ورزشى را تأمين مى كنند و شبكه تلويزيونى NBC به تنهايى براى حقوق تلويزيونى بازيهاى زمستانى ۲۰۱۰ و تابستانى ۲۰۱۲ دو ميلياد دلار مى پردازد. امريكا و كميته بين المللى المپيك در آينده هم به يكديگر نياز خواهند داشت اما شايد ديگر مثل سابق در همه زمينه ها نظر مشتركى نداشته باشند.