شاید خبر سخنرانی چند روز پیش جورج بوش را شنیدهاید. او به طرز برافروختهای از چینی ها گله کرد و به آنها هشدار داد که پایبند قوانین سازمان تجارت جهانی باشند !!
خلاصه ماجرا از این قرار است که کالاهای ارزان چینی که در حال تسخیر بازارهای جهانی هستند، امریکاییها را پاک کلافه کرده است. این چشم بادامیهای پرکار برای اینکه به صادراتشان لطمه نخورد، با وجود رشد اقتصادی خیره کنندهشان، نرخ «یوان» را به طرز مصنوعی پایین نگه داشتهاند. همین امر خشم امریکا را برانگیخته و باعث شده بوش که معمولا در سخنرانیهایش خیلی سعی میکند ژستاش را حفظ کند، با تندخویی حرف بزند.
البته احتمالا اگر تراز تجاری کشور شما هم با کشور دیگری ۱۲۶ میلیارد دلار کسری داشت و باعث بیکاری شده بود، از کوره در می رفتید. امریکا که دیگر جای خود دارد!
من اصلا نمیگویم کار چینیها درست است. آنها نون ۲۵ سال توسعه و سیاستهای تدریجگرایشان را میخورند، نوش جانشان! خدایی نکرده مخالف اقتصاد آزاد هم نیستم! فقط این را میخواهم بگویم که امریکا گرفتار سیاست های خودخواهانه خودش شده است. با رفع موانع تجارت آزاد، غربیها با جهانیسازی در واقع بیش از هر چیز به فکر پیدا کردن بازار برای کالاهای خودشان بودند که حالا گیر کالاهای ارزان چینی که گوی صادرات را از آنها گرفتهاند، افتادهاند.
جورف استیگلیتز، رییس سابق شورای مشاوران اقتصادی کاخ سفید در زمان کلینتون و مشاور ارشد سابق بانک جهانی کتاب فوق العادهای درباره جهانیسازی تحت عنوان «جهانیسازی و مسائل آن» که در سال ۲۰۰۱ جایزه نوبل اقتصاد را برد، نوشته است که فقط می توانم توصیه کنم آن را بخوانید. او در این کتاب نوشته است :« جهانیسازی می تواند از طریق جهانیکردن ایدههای مربوط به مردمسالاری، بالابردن سطح زندگی، تسهیل سرمایهگذاری خارجی و... نیروی خیّری باشد.» اما استیگلیتز که بعد از هفت سال سیاست را وداع گفت و به دانشگاه برگشت، به واقعیت تلخ هم اشاره میکند:« تصمیمات ارگانهایی مثل بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول متاسفانه به ایدئولوژی و سیاست آلودهاند و بیشتر از اینکه به حل مشکل موجود کمک کنند، در خدمت صاحبان قدرت هستند.»
