جمعه شب به کنسرت هنریک ناگی در کاخ نیاوران رفتم. ناگی یک راکیست سوئدیست که علاقه زیادی به فرهنگ ایرانی دارد و ظاهراْ یک زن ایرانی هم گرفته است.
برنامه خیلی خوبی بود. به عبارتی متفاوت! او به نظرم به خوبی توانسته سبک راک با سازهای گیتار برقی، گیتار باس و درامز را با موسیقی شرقی با سازهای طبلا، نی و قیچک، تلفیق کند. جالب تر اینکه او ترجمه اشعار حکیم عمر خیام را می خواند. البته برخی از این اشعار جزء آن دسته از رباعیاتی به نظر می رسید که به خیام نسبشان می دهند، وگرنه هیچ ارتباطی با رباعیات آزاداندیشانه آن دانشمند بزرگ ندارند.
اما برایم خیلی جالب بود که چطور به کنسرت ناگی مجوز داده شد، در صورتیکه گروهی مثل گروه رومی که کارشان خیلی خوب است، برای اجرای کنسرت مشکل دارد؟ اتفاقاْ برخی از نفراتی که با ناگی می زدند از اعضای ثابت گروه رومی بودند.چون می دانید که وزارت ارشاد برای صدور مجوز موسیقی راک را به رسمیت نمی شناسد. مخالفت رسمی با این سبک به این خاطر است که راک به عنوان «نماد انحطاط غربی» و «محصول اعتیاد به مواد مخدر» تلقی می شود!! مثلاْ اوهام که تازه سارهای سنتی ایرانی مثل دف و سه تار و کمانچه و نه سازهای هندی را در سبک راک تلفیق کرده و غزل های حافظ را هم می خواند، حتی مجوز انتشار آثارش را هم نمی گیرد! و طبق قانون تا موقعی که مجوز انتشار آثار گروهی صادر نشود، گروه مجاز به برگزاری کنسرت هم نیست.
موسیقی راک و متال، موسیقی اعتراض است! که این اعتراض می تواند در زمینه های گوناگون باشد:سیاسی، اجتماعی، مذهبی، فلسفی و...و...و... هیچ ربطی هم به «اعتیاد» و «انحطاط» و این چرندیات ندارد.
استقبال از هر سه شب کنسرت هنریک ناگی نشان داد که چقدر سبک راک در ایران محبوب است! این را از پیدایش صدها گروه زیر زمینی راک و متال هم می توان فهمید.
راستی، وزارت ارشاد آقای صفار به کنسرت بعدی هنریک ناگی در ایران مجوز خواهد داد؟
