این در حالیست که که کارشناسان می گویند اگر مسئولین ساخت و سازها را کنترل می کردند و اگر دولت هایشان بیشتر پول داشتند، الان هزاران نفر کمتر جان خود را از دست می دادند.
کشمیر یکی از زلزله خیزترین مناطق دنیاست. چهار سال پیش هم در تحقیقی که سازمان ملل انجام داده بود دقیقاْ پیش بینی شده بود که در صورت وقوع زلزله در این شبه قاره فاجعه وحشتناکی رخ خواهد داد. پژوهشگران آن موقع هشدار داده بودند که کمتر ساختمانی در آن منطقه در برابر یک زلزله شدید دوام خواهد آورد. شنبه این نقیصه و همچنین کوتاهی مسئولین آشکار شد. آنها مردند چون خانه هایشان فروریخت، چون لوله های گاز ترکید. پمپ بنزین ها منفجر شدند٬ شبکه تلفن قطع شد، خیابان ها مسدود شدند به طوری که هر گونه کمکی دیر رسید.
پژوهش سازمان ملل گفته بود که احتمال اینکه یک بچه مدرسه ای در اسلام آباد جان خود را در یک زلزله از دست بدهد، ۴۰۰ برابر احتمال مرگ یک دانش آمور در توکیو در زلزله ای با همان قدرت است. صدها بچه مدرسه ای شنبه زیر آوار مدرسه شان کشته شدند. این نشان می دهد که این زلزله نبود که جان این همه انسان را گرفت، بلکه این ساختمان ها بودند که روی سر ساکنین شان خراب شدند. در ژاپن و امریکا سالهاست که مبالغ هنگفتی صرف ضد زلزله کردن ساختمان ها می شود. در اسلام آباد و دهلی هم آنها که متمول تر بودند و خانه های ایمن تری داشتند جان سالم به در بردند.
با دیدن این وضعیت نمی دانم چرا همه اش به یاد تهران می افتم...
