خالی بودن استادیوم آزادی در مسابقه دیروز تیم ملی مقابل تیم توگو گه به جام جهانی صعود کرده، نگران کننده بود. یادداشتم در ایران ورزشی در این باره:
وقتى كه عادل فردوسى پور پيش از آغاز بازى تيم ملى ايران مقابل توگو گفت: «كمتر از هزار نفر به استاديوم آمده اند و با دست هم مى شود آنها را شمرد»، بيشتر مثل يك شوخى زشت به نظر مى رسيد اما وقتى چشم مان به صندلى هاى خالى آزادى افتاد، حقيقت روى سرمان خراب شد. ديگر از آن ۲۰-۱۰هزار نفرى هم كه براى تماشاى بازى با تيم دوم مقدونيه رفته بودند خبرى نبود.
هميشه در آسيا به اين مى باليديم كه در بين كشورهاى اين منطقه فوتبال ريشه دارى داريم و در يكى از بزرگ ترين استاديوم هاى جهان بازيهاى ملى مان را برگزار مى كنيم اما به يكباره چه اتفاقى افتاده كه ديگر كسى مايل نيست براى تماشاى مسابقه تيم ملى برابر يك تيم آفريقايى كه مثل ما به جام جهانى راه پيدا كرده اند، به آزادى برود؟ مگر اين همان استاديومى نيست كه پيش فروش بليت هاى آن براى مسابقات دربى هفته گذشته بعد از يك ساعت تمام شد؟ چطور مى شود كه سر تمرين تيم ملى آلمان ۱۸ هزار نفر به استاديوم كلن مى روند اما هزار نفر هم براى تماشاى يك بازى تداركاتى جدى تيم ملى به آزادى نمى روند.
مسابقه ديروز مثل بازيهايى بود كه فيفا در آنها تيم ميزبان را از داشتن تماشاگر محروم مى كند. صداى بازيكنان در زمين مى پيچيد، فريادهاى مربيان شنيده مى شد و در كل فضاى استاديوم مثل بازيهاى محلى در زمين هاى خاكى بود. تماشاى ۹۰ دقيقه بازى بدون تماشاچى تيم ملى كه همه ستارگانش حضور داشتند براى هر فوتبالدوستى در ايران دردناك بود.
آيا واقعاً آن طور كه برانكو ايوانكوويچ معتقد است كسى به تماشاچيان «خط مى دهد» كه به استاديوم نروند؟ البته كه انتقاد روزنامه ها از او و مديريت محافظه كارش در تماشاگران كه به هر حال خوانندگان اصلى مطبوعات ورزشى هستند، بى تأثير نيست اما اينكه توطئه اى عليه تيم ملى در داخل كشور به راه باشد بيشتر به فرضيه اى موهوم مى ماند تا يك توضيح منطقى. بيشتر بايد بازى كم هيجان يا به قول رسول كربكندى، سرمربى تيم ذوب آهن اصفهان، «بدون نشاط» تيم ملى را به عنوان علت اصلى قهر تماشاگران ذكر كرد.
اگر تيم ملى مثل گذشته فوتبال جذاب ترى بازى كند، توطئه كه هيچ، برف و باران و كوران هم نمى تواند جلوى تماشاگر ايرانى براى رفتن به آزادى را بگيرد.
