در طول بحث مدام انگشت اتهام به سوی مطبوعات رفت. فردوسی پور هر چند وقت یک بار به انتقاد های آنها اشاره می کرد و تا آنجا پیش رفت که گفت:«ما همیشه نسبت به مربی تیم ملی بی مهری کرده ایم» و بعد هم تاریخچه این «بی مهری»ها را ذکر کرد. در تشریح وضعیت تیم ملی هیچ اشاره ای به نقش فدراسیون فوتبال و مدیریت پر اشتباهش نشد.
در «چرایی» بحران تیم ملی که دائم به رسانه ها اشاره شد، حتی یک نماینده هم از طرف روزنامه ها دعوت نشد که دیدگاه های آنها هم بیان شود. فقط با پرویز زاهدی دبیر پرسابقه گروه ورزش روزنامه «ایران» تماس گرفته شد که او هم از حامیان و نزدیکان فدراسیون فعلی است. فردوسی پور قبل از برنامه در طول روز به دنبال خبرنگارانی می گشته که از برانکو حمایت می کنند و این را علناْ از آنها می پرسیده!
خلاصه قضیه بوی گند می دهد!! نمی شود گفت که فردوسی پور فقط به خاطر فشاری که محمد دادکان رئیس فدراسیون به آقازمانی مدیر شبکه ۳ سر برنامه «۹۰» می آورد، ترسیده است! اینکه او ساعت ۵ صبح با محمد دادکان در مالزی تماس برقرار می کند، اینکه هدفمندانه مانع حضور روزنامه نگاران منتقد فدراسیون در «۹۰» می شود و اینکه خودش هم مرتب بحث را به سمت روزنامه ها می کشاند، آدم را کمی به شک می اندازد!!
