فریادنامه

روزنامه‌ی اقتصادی «فایننشال تایمز دویچلند» یا همان «فایننشال تایمز آلمان» (که البته چهار سال است مستقل شده کاملاً از فایننشال تایمز) روز جمعه آخرین شماره‌اش را چاپ کرد و بعد از 13 سال برای همیشه تعطیل شد و با این صفحه‌ی یک خلاقانه با خوانندگان‌اش خداحافظی کرد. صفحه‌ای تماماً سیاه که حروف «N»، «I»، «C» و «A» افتاده و نام روزنامه به «فاینال تایمز» تغییر کرده.

            

این روزنامه 12 سال پیاپی ضرر داد؛ در کل زیانی در حدود 250 میلیون یورو! تیتر «بالاخره سیاه» اشاره به همین موضوع است که دیگر پایین صورت سود و زیان‌اش عدد قرمزی در کار نخواهد بود!

«فایننشال تایمز دویچلند» رویکرد شجاعانه‌ای در روزنامه‌نگاری داشت. این روزنامه بود که خیلی وقت‌ها با استناد به «منابع داخلی» بدون افشای هویت‌ آنها و نه لزوماً با استناد به بیانیه‌ها و اطلاعیه‌های رسمی، گزارش‌های تحقیقی می‌نوشت. این رویکرد تاثیرگذار بود و باعث شد که بعداً بسیاری از نشریات آلمانی بیشتر از این مدل گزارش‌نویسی استفاده کردند. به گفته‌ی خود روزنامه، خوانندگان «فایننشال تایمز دویچلند»، خوانندگانی «باهوش» و «مدرن» بودند.

سران روزنامه در مورد تعطیلی روزنامه معتقدند که از یک طرف نتوانستند مدل خوبی برای حضورشان توی اینترنت پیدا کنند و می‌گویند روزنامه‌نگاری مستقل هزینه دارد. از یک طرف دیگر می‌گویند شاید بهتر بود محتوایشان را برای گروه‌های مخاطب گسترده‌تری تهیه می‌کردند. اما در مورد تعطیلی «فایننشال تایمز دویچلند»، نوربرت بولتس رییس بخش تحقیقات رسانه‌ای دانشگاه فنی برلین نقطه‌نظر جالبی دارد: «این نشان می‌دهد که تلاش‌های انگلو‌ساکسن برای تبدیل کردن اقتصاد به موضوع خبری عمومی، اینجا جواب نمی‌دهد. مردم اینجا (آلمان) باافتخار اذعان می‌کنند که از اقتصاد و تجارت سر درنمی‌آورند و این از یک تفکر ضدسرمایه‌داری ناشی می‌شود.» حیف!