فریادنامه

با گذشت یک هفته از جام جهانی 2011 زنان در آلمان از همین حالا می‌شود گفت که این جام جهانی یک موفقیت بزرگ در فوتبال زنان بوده است. از یک هفته پیش از آغاز جام جهانی 75 درصد بلیت‌ها پیش‌فروش شده بود، و در دیدار افتتاحیه آلمان مقابل کانادا نیز 73680 تماشاچی استادیوم المپیک برلین را پر کردند، که در فوتبال زنان اروپا یک رکورد محسوب می‌شود. در جام جهانی 1999 آمریکا، جایی که فوتبال زنان همچنان شاید از فوتبال مردان محبوب‌تر باشد، 90 هزار تماشاگر هم به استادیوم رفته بود. بازی آلمان با نیجریه را نیز 16.39 میلیون نفر در تلویزیون آلمان زنده تماشا کردند که این هم یک رکورد جدید است. در آن ساعت این تعداد بیش از نیمی از کل بینندگان تلویزیونی در آلمان را تشکیل می‌داد.

   

در کنار موفقیت ورزشی، این جام جهانی به فعالان حقوق زنان هم یک فرصت داده تا از آن به عنوان یک بستر برای اعتراض استفاده کنند. به بهانه‌ی جام جهانی، بازیکنان زن در نیجریه این فرصت را پیدا کردند که از طریق رسانه‌های خارجی گزارش دهند که چقدر شرایط سختی دارند. بر اساس یک گزارش‌ که خیلی در رسانه‌های آلمان بازتاب داشت و صدای فعالان زن را درآورد، در نیجریه - با 150 میلیون نفر پرجمعیت‌ترین کشور قاره‌ی آفریقا- فوتبال برای دختران تنها راه فرار از فقر است. و خیلی از مربیان مرد از این موقعیت سوءاستفاده می‌کنند و این دختران را مجبور می‌کنند که به خواسته‌های جنسی‌شان تن دهند تا بتوانند فرصت بازی پیدا کنند.

یک رخداد دیگر که خیلی سروصدا کرد اظهارات سرمربی تیم ملی نیجریه علیه بازیکنان زن همجنس‌گرا بود. ان‌گوزی اوچه، در مصاحبه با روزنامه‌ی نیجریه‌ای «سان نیوز» در مورد این بازیکنان گفت: «می‌دانید که من این کارهای کثیف را تحمل نمی‌کنم.» بعد از انتشار این صحبت‌ها، آنقدر اعتراض‌ها بالا گرفت که فیفا در وب‌سایت‌اش روز پنجشنبه اعلام کرد که تاتیانا هنی، رییس بخش مسابقات زنان فیفا، یک صحبت مفصل با اوچه داشته و او را مجبور کرده که حرف‌هایش را پس بگیرد. خود اوچه هم چهارشنبه شب بعد از تمرین تیم ملی گفته بود که «سوءتفاهم» شده و عذرخواهی کرده که چنین وضعیتی پیش آمده. خانم هنی در مصاحبه با یک شبکه رادیویی آلمانی هم گفته که فیفا با هر گونه تبعیضی مخالف است و در یک رویداد فیفا خوب است که همه رفتار بی‌طرفانه‌ای داشته باشند.